นที่สุดก่อนที่ท้องฟ้าจะมืดเจ้านายอีกคนของบ้านเหลียนก็ออกมา นางจำนางได้ มันเป็นเด็กผู้หญิงคนนั้นชื่อหลี่เฉิง น้องสาวของแม่นางเหลียน ใครจะไปรู้ว่านางพักอยู่ที่ไหนตลอดทั้งบ่ายเพราะผมของนางยุ่งเหยิงนิดหน่อย และเสื้อผ้าของนางก็ดูไม่ค่อยดีนัก ใบหน้าของนางสะอาดและไม่มีร่องรอยของเครื่องประทินผิวแม้แต่น้อย เมื่อมองดูเท้า นางไม่แม้แต่สวมรองเท้าเมื่อหลี่เฉิงเข้ามาในห้องมีบ่าวรับใช้ 2 คนไล่ตามนาง แต่นางก็เดินเร็ว บ่าวรับใช้ไม่สามารถตามทัน เมื่อนางเข้าไปในห้องจัดเลี้ยง ทุกคนก็หันมาสนใจนาง หลังจากนี้จาวเหลียนรู้สึกว่าบรรยากาศไม่ถูกต้อง ในที่สุดเขาก็เงยหน้าขึ้นมา… “ใครปล่อยนางออกมา ? ข้าให้จับตาดูนางไว้ไม่ใช่หรือ ? ” รูปร่างหน้าตาของหลี่เฉิงทำให้เขารู้สึกว่าจิตใจพังทลาย แต่ไม่มีอะไรจริงที่เขา
สามารถทำได้ เขาทำได้แค่สั่งบ่าวรับใช้ “พานางออกไปเร็วและดูแลนาง” หลังจากพูดนางหันไปหาผู้หญิงคนอื่น และกล่าวว่า“น้องสาวของข้า” ขณะพูดเขาชี้ไปที่หัวของเขา “มีปัญหาเล็กน้อยที่นี่ ไม่ต้องใส่ใจใด ๆ เลย”แต่ทำไมหลี่เฉิงถึงยอมให้ตัวเองถูกพาตัวไปได้อย่างไรนางสะบัดตัวหลุดเป็นอิสระจากบ่าวรับใช้สองคนและสะดุดไปไม่กี่ก้าวจากนั้นนางก็มองไปรอบ ๆ ห้องที่เต็มไปด้วยหญิงสาว และความโกรธก็เริ่มลุกไหม้อยู่ภายในนาง นางชี้ไปที่จาวเหลียน “ไม่น่าแปลกใจที่เจ้าให้คนขังข้า ไม่น่าแปลกใจที่เจ้าไม่อนุญาตให้ข้าออกมาจากเรือนของข้า ปรากฏว่าเจ้
