้าอี้ด้านข้างพร้อมกับแสดงออกอย่างกระตือรือร้นอย่างไรก็ตามพระสนมหยวนชูไม่ได้สนใจเขาแม้แต่น้อยนางกินรังนกต่อไป นางจะเงยหน้าขึ้นมอง แต่จะไม่พูดเป็นครั้งคราวหลู่ซ่งรู้สึกอึดอัดใจเช่นกันแต่เขาได้เริ่มที่จะขอผู้ชม พระสนมก็เป็นมารดาของเจ้านายของเขาด้วย เนื่องจากเจ้านายไม่พูด เขาสามารถลองและทำลายความเงียบงุ่มง่ามได้เท่านั้นดังนั้นเขาจึงหัวเราะสองสามครั้งจากนั้นจึงพูดกับพระสนมหยวนชู “เมื่อพูดถึงการมาเยือนของข้า เจ้าหน้าที่ผู้นี้ไม่เคยเห็นองค์ชายแปดมาหลายปีแล้ว ข้าสงสัยว่าทุกอย่างทางภาคใต้เป็นไปด้วยดีหรือไม่ขอรับ ? ”
พระสนมหยวนชูพยักหน้า“มันน่าจะดี ! แต่ใครจะรู้ ไม่ว่าจะด้วยวิธีใด จดหมายจะรายงานเฉพาะเรื่องที่ดี และจะไม่รายงานข้อกังวลใด ๆ แน่นอนว่าข้าไม่รู้เช่นกัน”“เจ้าหน้าที่ผู้นี้ได้ยินเมื่อวานนี้จากเจ้าหน้าที่ทางภาคใต้ว่าองค์ชายแปดได้รับความนิยมมากในภาคใต้และมีกองทหารจำนวนมากอยู่ภายใต้การควบคุมของเขา เขาเป็นที่ชื่นชอบในหมู่พลเมืองเช่นกัน พระสนมวางใจได้ขอรับ” หลู่ซ่งยิ้มและมองไปในทิศทางของพระสนมหยวนชูเป็นครั้งคราว เขาพูดอย่างตรงไปตรงมาว่า “พระสนม เมื่อเจ้าหน้าที่คนนี้กลายเป็นเสนาบดีฝ่ายซ้าย นางสนมเคยกล่าวกับเจ้าหน้าที่บางคนว่าต้องการบุตรสาวคนหนึ่งของตระกูลหลู่อยู่ข้างพระองค์ ข้าสงสัยว่าเรื่องนี้…”พระสนมหยวนชูเยาะเย้ยข้างในและคิดว่าหลู่ซ่งยังคงพูดถึงเรื่องนี้มันน่าเสียดายที่วันนี้ไม่สามารถเท
