รอบ ๆ ตัวคุณหนู แต่คุณหนูก็พ่นเรื่องไร้สาระมากมาย คุณหนูไม่รู้ เมื่อคืนองค์ชายเจ็ดพาคุณหนูกลับเรือน อนุอันโกรธเจ้าค่ะ อนุอันออกมาและคุกเข่าในสนามเป็นเวลานาน อนุอันลุกขึ้นยืนเมื่อพระองค์กลับไปเจ้าค่ะ”“อะไรนะ? ” เฟิงเซียงหรูตกใจและกระโจนขึ้นจากเตียง นางคว้าชานชูและถามต่อ “เจ้าพูดว่าอะไรนะ ? ใครพาข้ากลับมา ? ”ชานชูเขย่าอย่างไร้ประโยชน์และกล่าวซํ้าว่า “องค์ชายเจ็ดเป็นองค์ชายเจ็ดที่มาส่งคุณหนูเจ้าค่ะ” หลังจากพูดอย่างนี้นางก็ไม่ลืมที่จะเพิ่ม “แต่คุณหนู เมื่อคืนนี้คุณหนูพูดอะไร คนที่สนับสนุนคุณหนูนั้นเป็นที่ประจักษ์ชัดว่าเป็นองค์ชายเจ็ด แต่คุณหนูก็ยังคงพูดว่าซวนเทียนยี่ และซวนเทียนยี่เท่านั้น คุณหนูสาม มันจะดีได้อย่างไร นั่นคือองค์ชายสี่ ! ไม่ใช่ว่าคุณหนูชอบองค์ชายเจ็ดหรือเจ้าคะ ? ” คำพูดสุดท้ายของบ่าวรับใช้นั้นเงียบมาก ในตอนท้ายนางงุนงงไปหน่อย คุณหนูของนางพลาดไปแล้ว?เฟิงเซียงหรูล้มตัวลงนอนบนเตียงแล้วใช้มือทั้งสองปิดหน้าของนางนางไม่มีอะไรเหลือแล้วนางไม่มีอะไรเหลือแล้วจริง ๆ ! นางดื่มมากเกินไปและองค์ชายเจ็ดช่วยมาส่งนางกลับบ้าน สิ่งนี้ก็น่าละอายพอแล้ว แต่ปัญหาก็ยิ่งกว่านั้นคือนางเรียกชื่อซวนเทียนยี่ที่ร้ายกาจ นางทำอะไรกันแน่ นับจากนี้เป็นต้นไปนางไม่มีหน้าไปพบองค์ชายเจ็ดแล้ว
นางลุกขึ้นนั่งบนเตียงนางไม่ใส่ใจกับสิ่งที่ชานชูพูดกับนางนางรับนํ้าชาจากบ่าวรับใช้และดื่มจนหมดในรวดเดียวชานชูได้รับความ
