องท่านจริง ๆ หรือเจ้าคะ”เหยาซื่อพยักหน้า“ใช่ ข้าต้องการให้เจ้าเป็น เจ้าเป็นบุตรสาวของข้านับแต่นี้เป็นต้นไป ! ”“แต่ท่านฮูหยินก็รู้ดีว่าข้าไม่ใช่เฟิงหยูเองเจ้าค่ะ! ”เหยาซื่อยิ้ม“ปัญหาคืออะไร ? เฟิงหยูเองไม่ใช่เฟิงหยูเอง ! ”
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เสี่ยวหยาได้ยินคำเหล่านี้แม้ว่านางจะยังไม่เข้าใจความหมายของคำเหล่านี้ อย่างไรก็ตามนางแค่คิดว่ามันเป็นสิ่งผิดปกติกับเหยาซื่อ เพื่อให้นางเย็นชากับบุตรสาวของนาง นางเตือนเหยาซื่อ “สำหรับข้าที่จะเป็นเฟิงหยูเอง มันจะเป็นอันตรายหากล้มเหลว ผลลัพธ์น่ากลัวมากเจ้าค่ะ”อย่างไรก็ตามเหยาซื่อบอกอย่างเด็ดเดี่ยวว่า“มันจะไม่ล้มเหลว ในโลกนี้มีเพียงข้าเท่านั้นที่รู้ว่าใครคือบุตรสาวของตัวเองข้าบอกว่าเป็นเจ้าก็คือเจ้า ดังนั้นเจ้า เจ้าต้องทำสิ่งที่เจ้าต้องทำแม้ว่าเจ้าจะไม่ต้องการก็ตาม”“ไม่กลัวความล้มเหลวหรือเจ้าคะ? ”“มันจะไม่ล้มเหลว! ”เหยาซื่อเพิ่มความเชื่อมั่นของเสี่ยวหยานอกจากการกระตุ้นของหลู่หยานและสิ่งต่าง ๆ ที่พระสนมหยวนชูพูดกับนาง เสี่ยวหยาคิดว่าด้วยสิ่งต่าง ๆ เช่นนี้ บางทีเส้นทางนี้เป็นสิ่งที่นางจะต้องเดินโดยไม่คำนึงถึงความปรารถนาของนางเอง จากช่วงเวลาที่นางเข้ามาในเมืองหลวง นางถูกดูดเข้าไปในกระแสนํ้าวนนี้แล้ว หรืออาจกล่าวได้ว่านางไม่สามารถหลบหนีจากสิ่งนี้ได้ ในช่วงเวลาที่เฟิงหยูเองใช้ตัวตนของนางเข้าไปในคณะมายากลแทนที่เฟิงหยูเอง? เอาล่ะโดยใช้ใบหน้านี้ ตัวตนนี้ แ
