แผลของหลู่ปิง ขณะที่นางมอง คิ้วของนางขมวดอีกครั้งอย่างไรก็ตามหลู่ปิงปลอบใจนางในเวลานี้“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะปล่อยให้แผลเป็นโตขึ้นอีกหน่อย นั่นจะดีกว่า”เฟิงหยูเองไม่ฟังนางและเอื้อมมือไปข้างหน้าเพื่อกดแผลหลู่ปิงตัวสั่นด้วยความเจ็บปวด แต่ได้ยินเฟิงหยูเองกล่าวว่า “พิษของแมลงยังคงอยู่ในแผล มันจะเป็นอย่างนี้ได้อย่างไร ? แมลงไม่ยอมปล่อยหลังจากกัดคน ? ” ถึงแม้ว่านางจะเป็นหมอสมัยใหม่ แต่นางใช้เวลานานกว่าในสมัยโบราณ นางยิ่งเข้าใจว่ามีหลายสิ่งที่ยาสมัยใหม่ไม่สามารถอธิบายได้ ตัวอย่างเช่น สารพิษที่ผลิตโดยผู้คนในยุคโบราณ และแมลงที่เป็นพิษที่เลี้ยงโดยคนภาคใต้ แม้ว่านางจะมีเวลา แต่นางก็สามารถรักษาคนด้วยยาแผนปัจจุบันได้ แต่
ร่างกายของคนผู้นั้นจะฟื้นฟูอย่างล่าช้า นางถามหลู่ปิง “เจ้ารู้จักต้นกำเนิดของแมลงพิษนี้หรือไม่ ? ”หลู่ปิงพยักหน้า“มันเป็นแมลงนํ้ามีพิษที่เลี้ยงโดยคนทางภาคใต้ หลังจากกัดคน มันจะยังคงอยู่ในเนื้อ ในสถานการณ์ที่เหยื่อไม่รู้ตัว มันจะกัดต่อไปจนกว่าแผลจะใหญ่ขึ้น แต่แมลงมีพิษชนิดนี้มีไม่มากนัก ตราบใดที่มันถูกดึงออกมา ทุกอย่างก็จะเรียบร้อย”เฟิงหยูเองพยักหน้าและไม่ได้ถามอะไรเลยด้วยแรงบางอย่างนางก็กดบาดแผลบนใบหน้าของหลู่ปิงทันที เร็วมาก แมลงสีดำก็ดิ้นออกมา มันมองไปรอบ ๆ แล้วให้มองไปที่แก้มของเฟิงหยูเองมันกระโดดออกมาและเตรียมพร้อมที่จะกัด อย่างไรก็ตามมันไม่ได้คิดว่าเฟิงหยูเองจะก้าวไปด้านข้าง ข้อผ
