ิ่นที่ติดกาย แต่ละกลิ่นสร้างความรู้สึกที่ไม่เหมือนใครสำหรับคนที่ดมกลิ่น สิ่งนี้เป็นตัวกำหนดว่าจะรู้สึกอย่างไร องค์หญิงแห่งกูซู
หลับตาของเจ้า เจ้าสามารถสัมผัสถึงคุณภาพของนํ้าหอม ราวกับว่าเจ้าสามารถเอื้อมมือไปแตะมันได้ มันไม่ใช่ภาพลวงตา มันเป็นความจริง”เสียงของเฟิงหยูเองเป็นเสียงที่น่าหลงใหลทำให้องค์หญิงแห่งกูซูทำตามที่นางพูดในขณะเดียวกันนางก็ฉีดนํ้าหอมไปรอบ ๆกลิ่นหอมกรุ่นฟุ้งไปทั่ว โถงถูกปกคลุมไปด้วยกลิ่นของดิออร์ขุนนางลอกเลียนแบบองค์หญิงแห่งกูซูปิดตาเพื่อสูดดม ราวกับว่าพวกเขากำลังลิ้มรสไวน์ชั้นเลิศหรือสาวงาม มันเป็นเหมือนจิตรกรวาดภาพระบายสี ในขณะที่ทุกคนเมาเหล้าด้วยกลิ่นและไม่สามารถตื่นขึ้นมาในที่สุดองค์หญิงแห่งกูซูฟื้นความรู้สึกของนางและจ้องมองที่เฟิงหยูเองโดยถามว่า“มีสารที่ทำให้ไร้ความสามารถบางอย่างปะปนอยู่ในสิ่งนั้นหรือไม่ ? ”เฟิงหยูเองหัวเราะเสียงดัง“ข้าจะใช้วิธีที่น่ารังเกียจเพื่ออธิบายการกระทำของคนชอบธรรม เจ้าคิดว่าเพียงเพราะนํ้าหอมพันกลิ่นของเจ้ามีกลิ่นจำนวนมาก นํ้าหอมของข้าก็จะมีสารที่ทำให้ไร้ความสามารถบางอย่างปะปนเช่นกัน ? องค์หญิงแห่งกูซู เจ้าทำได้ดีมากในการผูกเชือกแขวนคอตัวเอง เจ้าพูดอย่างเปิดเผยว่าเจ้าจะไม่ทิ้งนํ้าหอมพันกลิ่นไว้ในราชวงศ์ต้าชุน อย่างไรก็ตามเจ้ายังใช้คำเหล่านี้เพื่อดึงดูดความอยากของผู้ที่อยู่ในราชวงศ์ต้าชุน ถ้าอย่างนั้นเพื่อช่วยในการรักษาใบหน้า สิ่งนี้จะไ
