จิตใจที่มุ่งร้ายผู้อื่นโดยเฉพาะอย่างยิ่งมีจิตใจที่มุ่งร้ายต่อใครบางคนในตระกูลเหยาซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องที่อายุน้อย ถ้าเจ้าลงมือทำอะไร พี่ชายใหญ่จะไม่รังเกียจอย่างแน่นอน”เมื่อเหยาซู่พูดเช่นนี้สายตาของเขาแน่วแน่ เขาไม่ได้ลดเสียงของเขาลงเมื่อเขาพูดถ้อยคำเหล่านี้ สมาชิกคนอื่นๆ ในตระกูล
เหยาก็สามารถได้ยินได้ชัดเจนมาก พวกเขาอดไม่ได้ที่จะหยุดและมองไปที่เหยาซู่ สายตาของพวกเขาดูอยากรู้อยากเห็น แต่มีการอนุมัติมากขึ้น เหยาเซินพี่ชายคนที่สองกล่าวว่า “ท่านปู่สอนให้เรามีเจตนาดีต่อผู้อื่น แต่เริ่มในปีนี้ท่านปู่พูดมากยิ่งขึ้นว่าเราต้องไม่ตาบอดด้วยความปรารถนาดีของเรา แต่เราต้องพิจารณาสิ่งต่าง ๆก่อน ลองดูก่อนเพื่อดูว่าคน ๆ นั้นมีค่าต่อความปรารถนาดีของเราหรือไม่ หากพวกเขาไม่คู่ควรและมีคุณธรรมน้อยลง ก็ไม่จำเป็นต้องใจดี เพียงปฏิบัติต่อพวกเขาตามที่พวกเขาได้ทำ”เหยาซู่พยักหน้าแล้วมองที่เฟิงหยูเอง“อาเอง แม้ว่าพี่ชายใหญ่จะไม่รู้ว่าอะไรทำให้เจ้าพูดอย่างนี้ ข้าเชื่อมั่นในตัวเจ้า ในทางตรงกันข้าม ข้าไม่เชื่อใจหลู่เหยา นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมหากหลู่เหยาทำอะไรเพื่อทำร้ายผู้อื่นก่อนวันแต่งงาน ข้าจะพานางไปหาเจ้าเพื่อขออภัยและขอให้เจ้าปล่อยนางไป อย่างไรก็ตามถ้าการกระทำของนางหลังจากนั้นไม่ดี ข้าจะพูดอีกครั้ง เจ้าสามารถทำตามที่เจ้าต้องการได้”ตระกูลเหยายกเว้นเหยาซู่ที่ไม่ชอบหลู่เหยาแม้แต่เหยาซู่เองก็ยังคงรู้สึกไม่ดีกับหลู
