ชังทำให้นางกัด
ฟันแน่น เมื่อเห็นว่าเฟิงหยูเองเปลี่ยนชุดแล้ว นางก็เกลียดมากกว่าเดิมจนหายใจไม่ออกน่าเสียดายที่นางมีจิตใจที่เป็นชั่วร้ายแต่นางก็ไม่กล้าพอสำหรับเฟิงหยูเอง ในขณะที่นางพูดคุยและยิ้มแย้ม นางได้พูดบางสิ่งที่ส่งความเย็นผ่านร่างกายของหลู่เหยา “คนที่ไม่มีสมอง วิธีการของพวกเขาอยู่ในระดับตํ่าเกินไป องค์หญิงจี่อันไม่ต้องการรบกวนเจ้า แต่ยังมีคนที่ไม่ยอมปล่อย แม้ว่าข้าจะเป็นเนื้อชิ้นอร่อย แต่ก็ไม่ควรที่จะให้เจ้าตามข้าไปรอบ ๆ เหมือนสุนัข หลู่เหยา เจ้าควรมองหาความสุขเพื่อตัวเอง”หลังจากพูดจบแล้วนางก็ทักทายท่านป้าคนอื่น ๆ ของนางแล้วก็หันไปจากไป ใบหน้าของหลู่เหยาซีดจนน่ากลัว ซูซื่อเห็นสิ่งนี้และอดไม่ได้ที่จะถามว่า “เจ้ามีอะไรผิดปกติ ? ”หลู่เหยาตกใจมากจนนางไม่แม้แต่จะได้ยินสิ่งที่ซูซื่อถามใจของนางเต็มไปด้วยสิ่งที่เฟิงหยูเองบอกนางเกี่ยวกับการค้นหาความสุขของนาง มือของนางสั่นอย่างไม่สามารถควบคุมได้ในขณะที่นางจ้องมองที่เฟิงหยูเอง ราวกับว่านางเป็นหมาป่าแล้วซูซื่อตกใจมากและจับข้อมือของหลู่เหยาและตะโกนอย่างเยือกเย็น “หลู่เหยา ! ” ในที่สุดเสียงตะโกนนี้ก็ช่วยให้หลู่เหยาได้สติของนางขึ้นมา อย่างไรก็ตามคำพูดของซูซื่อไม่ได้จบลงที่นั่น“ถ้าเจ้าต้องการเป็นลูกสะใภ้ของตระกูลเหยา เจ้าต้องเป็นคนที่
เหมาะสมก่อน หากเจ้าไม่สามารถเป็นคนดีได้ อย่าโทษบุตรชายของข้าที่ขับไล่เจ้าออกไป ! ”หลู่เหยาตกตะลึงอย่างยิ่งในขณ
