นซวน แต่นางไม่เห็นว่าเสี่ยวหยาเข้ามาในพระราชวัง นางจึงส่ายหัว “ไม่”พราชายาเหวินซวนกังวลเล็กน้อยและกล่าวว่า “เหยาซื่อถามข้าเกี่ยวกับเทียบเชิญสำหรับผู้หญิงคนนั้น ไม่มีอะไรที่ข้าทำได้และได้แต่มอบเทียบเชิญให้นาง แต่ในเวลาเดียวกันข้าตัดสินใจที่จะจับตาดูคนที่เข้ามาในพระราชวัง เป็นผลให้ข้ามาที่พระราชวังเร็ว แต่ข้ายังไม่เห็นนางมา ข้ารู้สึกไม่สบายใจอยู่เสมอ”เฟิงหยูเองปลอบโยนนาง“ท่านป้าไม่ต้องกังวลเจ้าค่ะ อย่าไปใส่ใจ นับตั้งแต่ท่านแม่ได้รับยาเปลี่ยนวิญญาณ นางเปลี่ยนไปมากนอกจากนี้ข้าใช้เวลากับนางน้อยเกินไป จื่อหรูก็ออกไปศึกษาเช่นกันนางแค่หวังว่าจะมีใครบางคนเหมือนอยู่เคียงข้างนาง มันเกิดขึ้นเมื่อเสี่ยวหยาเหมือนข้ามาก นางควร… เป็นเหมือนความหวังของนางเจ้าค่ะ ! ”พราชายาเหวินซวนถอนหายใจนางจับมือของเฟิงหยูเอง นางกล่าวว่า “เจ้ามักจะคิดถึงคนอื่นอยู่เสมอ มีบางสิ่งที่ข้าไม่ควรพูด แต่เหยาซื่อกับข้าเป็นสหายสนิทมาหลายปีแล้ว เจ้าและเทียนเก้อก็สนิทกันเช่นกัน มันคงจะดีถ้าข้าแค่เก็บมันไว้ในใจ”เฟิงหยูเองกล่าวอย่างรวดเร็ว“อาเองคิดเสมอว่าท่านป้าเป็นผู้อาวุโส ในใจของอาเองท่านป้าเปรียบเสมือนท่านแม่ นั่นเป็นเหตุผลที่ท่านป้าพูดได้โดยไม่ต้องกังวลเจ้าค่ะ”พราชายาเหวินซวนพยักหน้าจากนั้นนางก็กล่าวว่า “นิสัยของเหยาซื่อเปลี่ยนแปลงไปมาก ยาเปลี่ยนวิญญาณเป็นสาเหตุ แต่นอกจากนี้เจ้าไม่เคยคิดเลยว่าการที่ยาพัฒนาไปในทิศทางนี้ มันไ
