และกลับไปที่หน้าฝูงชนการรวมตัวกันของสามคนนี้ไม่ได้กระตุ้นความสนใจมากนักท้ายที่สุดมีคนจำนวนมากที่ต้องการเข้าใกล้เฟิงหยูเอง ตระกูลเหยาและตระกูลหลู่ก็เกี่ยวดองกันเช่นกัน สำหรับการที่คุณหนูมาคุยเป็นเรื่องปกติมาก มันเป็นเพียงสิ่งเดียวที่ไม่ได้ไปพูด หลู่เหยาหันกลับมามองหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลอย่างต่อเนื่อง ทำอะไรไม่ถูกนางกำลังเดินไปด้วยกันกับซูซื่อ และซูซื่อจับนางไว้แน่น นางอยากจะไปแต่ทำไม่ได้หลู่หยานจากไปและหลู่ปิงก็เริ่มกล่าวอีกครั้งสิ่งที่นางกล่าวคือ“การแสดงอะไร มันเป็นเพียงโอกาสที่ปลอมตัวเพื่อหาคู่สมรส แต่สำหรับหลู่หยานก็อาจมีโอกาสได้” หลังจากพูดจบนางก็กล่าวพึมพำว่า“พระสนมหยวนชูจะมาใช่หรือไม่เพคะ ? ”เฟิงหยูเองถอนหายใจและหัวเราะกับตัวเองหลู่ปิง ทุกคำที่นางแกล้งพูดโดยไม่ตั้งใจเปิดเผยความลับของตระกูลหลู่โดยบังเอิญ สิ่งนี้มีไว้เพื่ออะไร ?ในเวลานี้นางได้ยินหลู่ปิงกล่าวเบาๆ ว่า “องค์หญิงไม่จำเป็นต้องคิดมากเกินไปเจ้าค่ะ ข้าเป็นแค่หมากตัวหนึ่งสำหรับตระกูลหลู่ แม้ว่าข้าจะเป็นบุตรสาวคนโต แต่ข้าเกิดจากอนุ ข้ามีชะตากรรมเดียวกันกับบุตรสาวคนอื่น ๆ ที่เกิดจากอนุ ข้าจะไม่ปิดบังจากองค์หญิงจี่อันเหตุผลที่ข้าใช้ชีวิตอย่างสันโดษก็เป็นเหตุผลที่ข้าสวมชุดนี้ เป็นเพราะรูปร่างหน้าตาของข้าผิดปกติตั้งแต่เกิด แม่นางในชุดสีแดงที่องค์หญิงพามานั้นถือเป็นสาวงามล่มเมือง แต่รูปลักษณ์ของหลู่ปิงไม่ได้ด้อยกว่าของนาง
