ลู่หยาน นางก็ไม่ใช่คนที่ไม่เคยก้าวเท้าออกมาข้างนอก มันจะเป็นไปไม่ได้สำหรับนางที่จะสวมผ้าคลุมหน้าขณะที่เดินไปรอบ ๆ ด้านนอก ในขณะที่ใส่น ้าหอมที่กลิ่นแรงเช่นนี้ เมื่อคิดเกี่ยวกับมัน“ทำไมเจ้ามองหานาง? ” แม้ว่าซวนเทียนเก้องงงวย นางก็ช่วยมองไปรอบ ๆ เฟิงเซียงหรูก็ทำเช่นเดียวกัน แต่หลังจากมองไประยะหนึ่งนางก็กล่าวว่า “เราจะมองหานางเจอได้อย่างไร เราไม่เคยเห็นนางและจำนางไม่ได้แม้ว่าเราจะเห็นนางก็ตาม”ในเวลานี้เซียงหรูก็ชี้ไปที่มุมหนึ่ง“ดูนั่นสิ มีคุณหนูคนหนึ่งสวมผ้าคลุมหน้า”เมื่อมองไปในทิศทางที่นิ้วชี้แน่นอนว่ามีเจ้านายและบ่าวรับใช้ที่ยืนอยู่ข้างหิน เจ้านายสวมเสื้อผ้าแวววาวและผ้าคลุมหน้าพูดอะไรบางอย่างกับบ่าวรับใช้ของนางเฟิงหยูเองพยักหน้า“ใช่ ข้าจำบ่าวรับใช้คนนั้นได้ มันคือสองคนนี้”“ทำไมเจ้าถึงมองหานาง? ” ซวนเทียนเก้อถามคำถามนี้อีกครั้งแต่ความคิดของเฟิงหยูเองก็แค่เดาออกไป และนางก็ไม่สามารถพูดได้โดยไม่สนใจ นางกล่าวว่า “อยากรู้ ! เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเป็นห่วงตระกูลหลู่มากขึ้นเล็กน้อย”ซวนเทียนเก้อรู้สึกว่าสิ่งนี้มีเหตุผลและชี้ไปในทิศทางอื่น “ดูสิหลู่เหยาและหลู่หยานก็มาเช่นกัน ดูเหมือนว่าพวกนางจะมารวมตัวกัน”เฟิงหยูเองมองข้ามแน่นอนว่าทั้งสองเข้าไปในสวนด้วยกัน คนหนึ่งแต่งตัวเหมือนเด็กผู้หญิง และอีกคนแต่งตัวเป็นผู้หญิงที่แต่งงานแล้ว พวกนางพบใบหน้าที่คุ้นเคยอย่างรวดเร็ว และเข้าร่วมการสนทนากับเหล่าฮูหย
