จ้าจะไม่ชอบพระองค์ ตราบใดที่มีคนสร้างโอกาสให้กับเจ้า ในขณะที่ให้โอกาสเจ้าสองคนในช่วงเวลาวิกฤติ สิ่งนี้อาจได้ผลจริง ๆ ”จาวเหลียนพูดไม่ออกโดยสิ้นเชิงเขาทุ่มหินทับเท้าเท้าของเขาเอง เขาได้แต่กล ้ากลืนต่อความขมขื่นภายในเท่านั้น แต่เขาก็ยังรู้สึกไม่ดีดังนั้นเขาจึงยังคงโต้เถียงว่า “ถ้าเจ้ามีหัวใจที่จะช่วยเหลือผู้อื่นจริง ๆเมื่อเราเข้าไปในพระราชวัง เจ้าต้องช่วยสร้างโอกาสให้ข้ามีโอกาสได้พูดคุยกับองค์ชายเจ็ด”อย่างไรก็ตามเฟิงหยูเองกล่าวว่า“ถ้าข้ามีหัวใจนั้นจริง ๆ ข้าจะตบเจ้าอย่างแรง และรักษาอาการป่วยของเจ้า”จาวเหลียนตัวสั่นและไม่กล้าส่งเสียงอีกรถม้าของราชสำนักมุ่งตรงไปในทิศทางของพระราชวังเมื่อพวกเขาใกล้ถึงประตู รถม้าช้าลงอย่างรวดเร็ว ในตอนท้ายมันไม่สามารถเคลื่อนไหวต่อไปได้จาวเหลียนร้องออกมา“ทำไมเราไม่เคลื่อนไหว ? ทำไมเราไม่เคลื่อนไหว ? ”หวงซวนยกม่านขึ้นและมองกลับไปกล่าวว่า “มีคนจำนวนมากเกินไป รถม้าของราชสำนักไม่สามารถเข้าไปได้ พวกเขาทั้งหมดเป็นคนบ้า คิดถึงเด็กที่เข้าร่วมในงานเลี้ยงในพระราชวัง และพวกเขาปิดกั้นเส้นทางทั้งหมด”“เช่นนั้นให้พวกเขายืนเฉยๆ ! ” จาวเหลียนคุ้นเคยกับการอยู่ในเฉียนโจว ในใจของเขาไม่มีสิ่งใดที่ยั่งยืน และรออยู่ เฟิงหยูเองเตือนเขา“ที่นี่คือราชวงศ์ต้าชุน หากเจ้าไม่มีความเห็นอกเห็นใจใด ๆ เพียงคิดเกี่ยวกับเวลาที่เจ้าถูกขังอยู่ในคุกที่มืดและชื้นนั้น”เมื่อนางพูดอย่างนี้จาวเหลียนก
