บทที่ 68 ความทะนงตน
หลี่ลี่เดินลึกเข้าไปในเขาเสือคำรามไม่รู้กี่ลี้ จึงหยุดฝีเท้า ตลอดทางหญ้าสูงป่าทึบ เห็นรอยเท้าของสัตว์อสูรมากมาย รวมถึงร่องรอยของสัตว์อื่น ๆ
หลี่ลี่สังเกตอย่างใจเย็น และพบรอยเท้าของเสือทมิฬเขาคู่บ้าง
ขณะนั้น หลี่ลี่พบทางเดินในพงหญ้า ดูจากร่องรอยแล้วเห็นได้ชัดว่าเกิดจากเสือทมิฬเขาคู่ตัวใหญ่เดินผ่าน ก้มมองพื้น เห็นหญ้าหักทั้งเก่าและใหม่ ชัดเจนว่าไม่ได้เกิดขึ้นในวันเดียว
ที่นี่ดูเหมือนจะเป็นทางที่เสือทมิฬเขาคู่ผ่านบ่อย ๆ เป็นจุดที่ดีที่สุดในการวางกับดัก
หลี่ลี่สำรวจรอบ ๆ จนมั่นใจแล้วว่าไม่พบร่องรอยอื่น ทำตัวให้คุ้นเคยกับภูมิประเทศแล้ว จึงเริ่มวางกับดักตามทางเดินนี้
เขาแหวกหญ้าเน่าด้านล่างออก ขุดหลุมเล็ก ๆ หลายหลุม แน่นอนว่าไม่ลึกพอจะดักเสือทมิฬเขาคู่ได้ เพราะจะเห็นชัดเกินไป หลี่ลี่ไม่จำเป็นต้องเสียแรงขนาดนั้น
หลุมที่หลี่ลี่ขุดกว้างยาวสองฉื่อลึกหนึ่งฉื่อ จากนั้นหากิ่งไม้แข็งขนาดนิ้วหัวแม่มือ ใช้มีดเหล็กไผ่เหลาปลายให้แหลมแล้วปักกลับหัวลงในหลุม
ข้างหลุม วางแผ่นไม้ยาวสองฉื่อกว้างเท่าฝ่ามือราบกับพื้น ปลายด้านหนึ่งยื่นเข้าไปในหลุมเล็กน้อย อีกด้านโรยผงมึนเมา แล้วใช้หญ้ากลิ่นฉุนคลุมไว้ จากนั้นคลุมหลุมด้วยหญ้า ตรวจสอบอีกครั้ง ไม่มีอะไรแตกต่างจากบริเวณรอบข้าง หลี่ลี่จึงถอนหายใจโล่งอก
เมื่อเสือทมิฬเขาคู่ปรากฏตัว ต้องเหยียบลงในหลุมแน่นอน ตอนนั้นหลาวแหลมในหลุมจะทิ่มเข้าอุ้งเท้าท
