่างทั้งสองได้จบลงไปในระดับนี้ ไม่มีคำทักทายที่เป็นมิตรแม้แต่น้อย ดังนั้นสิ่งที่จะพูดคืออะไรเมื่อเห็นว่าเฟิงหยูเองดูเจ็บปวดซวนเทียนเก้อกระทืบเท้าของนาง “อาเอง มีบางอย่างที่เจ้าต้องเตรียมตัวให้พร้อม ท่านฮูหยินเหยาไม่ต้องการเทียบเชิญให้ตัวเอง นางบอกว่าเป็นของบุตรสาวของนาง คนที่เหมือนเจ้า, เสี่ยวหยา ! ท่านแม่บอกว่านางจะช่วยในครั้งนี้ นางยังต้องการที่จะเห็นว่าเสี่ยวหยาซ่อนความคิดแบบไหนไว้ มันเป็นความคิดท่านฮูหยินเหยาเองหรือไม่ ท่านแม่บอกว่าถ้าเสี่ยวหยามีเจตนาไม่ดีท่านแม่จะไม่เมตตา แม้ว่านางจะถูกท่านฮูหยินเหยาเกลียดตลอดชีวิตท่านแม่ก็จะกำจัดนางออกไป”เฟิงหยูเองตกใจและรู้สึกปวดใจเล็กน้อยแต่มันก็ถูกผลักลงมาอย่างแรงเหยาชิคิดว่าเสี่ยวหยาเป็นนางและนางก็ตกสู่โลกแห่งจินตนาการของนางเอง ตอนนี้จริง ๆ แล้วนางไปขอเทียบเชิญสำหรับเสี่ยวหยา นางไม่คิดว่าจะมีแผนการใด ๆ ที่นี่ เหยาซื่อไม่มีความสามารถในการวางแผนอย่างใดอย่างหนึ่ง นางกำลังเจ็บปวดอยู่ข้างในซวนเทียนเก้อเข้าใจความรู้สึกของนางดังนั้นนางจึงไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติมเพียง แต่บอกนางว่า “มันใช้ได้ดีตราบใดที่เจ้าเข้าใจ โชคดีที่พวกเราทุกคนจะอยู่ที่นั่นในวันงานเทศกาลกลางฤดูใบไม้ร่วง ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็จะได้รับการจัดการ ข้าไม่ได้อยู่ในสภาพจิตใจที่ดีในวันนี้และข้ากังวลว่าจะมีบางอย่างเกิดขึ้นระหว่างงานเลี้ยง” หลังจากที่นางพูดจบนางก็ไม่ได้อยู่ต่อไปเมื่อมองดูร
