ือไม่ ?ทำไมดูเหมือนว่าน ้าลายไหลออกมา ? ”เฟิงจินหยวนเช็ดปากของเขาอย่างรวดเร็วจริง ๆ แล้วมันค่อนข้างชื้น เขารู้สึกอายเล็กน้อย แต่การจ้องมองของเขาไปที่จาวเหลียน เพื่อให้สามารถมองและชื่นชมบุคคลนี้จากระยะใกล้ เฟิงจินหยวนรู้สึกว่านี่เป็นความหรูหราที่ยอดเยี่ยมเฟิงเฟินไดพบว่าเป็นการยากที่จะเฝ้าดูและจ้องมองที่เฟิงจินหยวนต่อไปนางกล่าวว่า “ท่านพ่อต้องการอะไรหรือไม่ ? หากไม่มีสิ่งใดโปรดถอยไป เรากำลังจะไปคุยกับพี่สาม”“หืม? ” เฟิงจินหยวนตื่นตกใจ “เจ้าไปหานางทำไม ? ”“ผู้หญิงมีเรื่องที่จะคุยกันทำไมบิดาอย่างเจ้าถึงได้อยากรู้ไปทุกเรื่อง ? ” จาวเหลียนรู้สึกหงุดหงิดอย่างมากกับเฟิงจินหยวน ขณะที่นางสะกิดเฟิงเฟินไดด้วยแขนของนาง “ตระกูลของเจ้าไม่มีผู้หญิงบ้างหรือ ?ทำไมบิดาของเจ้าถึงดูเหมือนว่าเขาไม่ได้เห็นผู้หญิงสักคนมาสักร้อยปีแล้ว ? ”เฟิงเฟินไดกล่าวว่า“มีฮูหยินใหญ่และฮูหยินรอง น่าเสียดายที่พวกเขาทั้งคู่ไม่ได้กลับมาหลายเดือนแล้ว ท่านพ่อหวังว่าจะได้พบกับผู้หญิงที่งดงามเพื่อนำกลับบ้าน แต่ข้าไม่รู้ว่าคนงามแบบไหนที่จะเข้ามาในบ้านของตระกูลเฟิง” หลังจากพูดอย่างนี้นางไม่สนใจว่าเฟิงจินหยวนยังคงขวางทางอยู่ นางดึงจาวเหลียนไปข้างหน้าเฟิงจินหยวนรู้สึกอายเกินกว่าจะเข้าไปขวางผู้หญิงทั้งสองได้และเขาก็ย้ายไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว จากนั้นทั้งสองก็หนีไปอย่างมีความสุข เมื่อจาวเหลียนเหลียวกลับมา เขากล่าวด้วยน ้าเสียงดัง “ข้า
