น”เสี่ยวหยาไม่เคยคิดเลยว่าเหยาซื่อจะกลับมาพร้อมเรื่องแบบนี้อีกแล้วหลังจากออกไปข้างนอกนางไม่รู้ว่าจะต้องทำอะไร แต่เมื่อนางได้รับเทียบเชิญ ความรู้สึกคาดหวังก็จะเกิดขึ้นนางดูแลเหยาซื่ออยู่พักหนึ่งและได้ยินเหยาซื่อเรียกนางว่าอาเองทุกวัน พวกเขาต้องกินด้วยกันและนอนด้วยกัน นางเป็นเหมือนมารดาอย่างแท้จริง และทำให้นางจำได้ทันทีเมื่อมารดาของนางยังมีชีวิตอยู่ในขณะที่รู้สึกสับสน นางรู้สึกชัดเจนน้อยลงว่านางเป็นเสี่ยวหยาหรือเฟิงหยูเอง ในความเป็นจริงมีหลายครั้งที่นางไม่สามารถตอบสนองแม้กระทั่งเมื่อบ่าวรับใช้เรียกนางว่าเสี่ยวหยา นางจะตอบกลับเร็วที่สุดเมื่อเหยาซื่อเรียกนางว่าอาเองแต่นางไม่รู้นางจะเข้าร่วมงานเลี้ยงนี้ด้วยตัวตนใด เป็นเสี่ยวหยาหรือ ? นางไม่มีชื่อเสียงและไม่มีสถานะ มันคือเฟิงหยูเองหรือเปล่าตัวจริงก็จะไปด้วย นั่นจะไม่ถูกเปิดเผยทันทีหรอกหรือ ?เหยาซื่อมองเห็นความวิตกกังวลในใจของนางและกล่าวว่า“เจ้าคือบุตรสาวของข้า จำสิ่งนี้ไว้ เจ้ามีเพียงหนึ่งตัวตน เจ้าคือบุตรสาวของเหยาซื่อ ทุกสิ่งที่นางมี เจ้าควรจะมี เป็นนางที่มาแทนที่เจ้า ตอนนี้เจ้ากลับมาแล้ว เจ้าจะต้องไม่อ่อนแอเหมือนเมื่อก่อน เจ้าต้องคิดย้อนกลับไปว่าเราต้องทนทุกข์เพราะเราอ่อนแอ ในครั้งนี้เจ้าต้องพยายามทำเพื่อข้า ! ”เสี่ยวหยารู้สึกสับสนจากสิ่งที่นางพูดเหยาซื่อเห็นว่านางไม่ตอบขณะถือเทียบเชิญดังนั้นนางจึงกล่าวต่อ “ไม่ต้องกังวล หากเจ้ามีปัญหา
