า ตัวเจ้าเล็กที่มีหน้าตาไม่พอใจเฟิงหยูเองหัวเราะ“มันค่อนข้างภูมิใจใช่ไหม ! เจ้าเป็นเสือใช่หรือไม่ ? เจ้าไม่ใช่แมวหรอกหรือ ? ” มันเป็นธรรมชาติของสัตว์เหล่านี้ในโลกยุคโบราณหรือเปล่าที่ลูกเสือตัวน้อยสามารถเดินไปมาได้ด้วยตัวเอง ? เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ สองปีมาแล้วตั้งแต่นางมาที่ราชวงศ์ต้าชุนทำไมนี่เป็นครั้งแรกที่นางเจอมัน ?ขณะที่นางกำลังจะพูดกับเสืออีกสองสามคำเสียงที่คุ้นเคยก็มาจากนอกสนาม ตามนี้มีเสื้อคลุมสีม่วงเข้ามา และหยุดอยู่ข้างหลังเสือบ่าวรับใช้คุกเข่าพูดพร้อมเพรียง “คารวะองค์ชายหยูเพคะ”คนที่มาคือซวนเทียนหมิงเขาโบกมือแล้วไล่ทุกคนออกไปจากนั้นเขาก็ถูเท้าของเขากับก้นของเสือตัวน้อย “เฮ้”เสือตัวน้อยหันกลับมาและเช็ดใบหน้าอย่างไม่มีความสุขมากจากนั้นก็ขยับไปด้านข้างเล็กน้อยก่อนที่จะนอนลงอีกครั้งซวนเทียนหมิงไม่ได้ต่อสู้กับมันมากเกินไปเขาเงยหน้าขึ้นมองสาวน้อยบนหลังคาที่อยู่ในตำแหน่งที่แปลกมาก จากนั้นก็ส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ เขาก้าวไปข้างหน้าไม่กี่ก้าวและเอื้อมมือออกไป “อาเองลงมา”เฟิงหยูเองกระโดดลงจากหลังคาอย่างมีความสุข…และตกลงมาในอ้อมกอดของเขา ซวนเทียนหมิงกล่าวอย่างไม่สุภาพว่า “เจ้าอ้วนขึ้น” ต่อจากนี้เสือตัวน้อยก็ร้องอีกครั้งและเขาอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วและกลาวว่า “จริง ๆ แล้วยากกว่าการดูแลเด็กมาก”เฟิงหยูเองหลุดจากเขาไปแล้วอุ้มเสือตัวเล็กขึ้นมา“เจ้าได้ลูกเสือตัวนี้มาจากที่ไหน ? ” มันเป็นเสือข
