ยซ้ายของราชสำนัก ภรรยาและบุตรสาวของเขาจะเข้าพระราชวังได้ตามธรรมชาติ คราวนี้เขาไม่เพียงแต่พาเก้อซื่อและบุตรสาวของเขา,หลู่หยานบุตรสาวของฮูหยินใหญ่ของเขาเท่านั้น เขาพบคนที่เตรียมเสื้อผ้าให้กับบุตรสาวแล้วถึงแม้หลู่ปิงจะหวาดกลัวด้วยสิ่งนี้บิดาของนางก็ออกคำสั่งแล้วและนางก็ต้องทำตาม อย่างไรก็ตามหลู่หยานก็ไม่เข้าใจว่าทำไมบิดาของนางถึงทำเช่นนี้ และนางก็ไม่กล้าถามหลู่ซ่ง นางโกรธอยู่ข้างในเก้อซื่อปลอบใจนางว่า“ท่านพ่อของเจ้าเป็นคนคิดเอง นางเป็นแค่บุตรสาวของอนุ นางจะได้ดีสักแค่ไหน ? ทำไมเจ้าถึงโกรธ ? ”“ท่านแม่! ” ดวงตาของหลู่หยานเบิกกว้างมาก “นี่ไม่ใช่เรื่องที่ข้าโกรธนางหรือไม่ ไม่ใช่ว่าลูกจะมีส่วนเกี่ยวข้องหรือไม่ ไม่ใช่ว่าท่านแม่ไม่รู้เรื่องอาการป่วยของนาง เมื่อตระกูลหลู่นั่งด้วยกัน ข้าจะต้องนั่งกับนางอย่างแน่นอน เมื่อกลิ่นที่น่ารังเกียจของนางแพร่กระจาย ก็เป็นไปไม่ได้ที่ผู้คนจะเข้ามาใกล้เพื่อตามหาว่ามาจากที่ไหน ท้ายที่สุดข้ากลัวว่าความผิดจะตกอยู่กับตระกูลหลู่ของเรา จะเกิดอะไรขึ้นถ้ามีคนคิดว่ามันเป็นข้า ในอนาคตข้าจะยังสามารถออกเรือนได้หรือไม่”นี่คือสิ่งที่เก้อซื่อและหลู่ซ่งคิดเมื่อเห็นว่าหลู่หยานโตขึ้น นางก็อดไม่ได้ที่จะปลอบใจนาง “ท่านพ่อของเจ้าคิดไว้แล้ว คนในภาคใต้ส่งน ้าหอมที่เป็นเอกลักษณ์ เห็นได้ชัดว่ามีกลิ่นหอม ทั้งหอมและหวานเหมือนน ้าผึ้ง โดยไม่คำนึงถึงกลิ่นที่มีอยู่ตราบใดที่มีน ้าหอมที่เ
