ียแน่นอน แต่เมื่อเร็วๆ นี้สถานการณ์ของเขาเปลี่ยนไป เขาไม่ต้องการที่จะรักษาอาการป่วยของเขาอีกต่อไป เขาเฝ้าฝันถึงองค์ชายเจ็ดของราชวงศ์ต้าชุนมาก นั่นเป็นเหตุผลที่เขาไม่เกลียดการเป็นที่รู้จักของคนอื่นในฐานะเด็กสาวอีกต่อไป แต่…“เจ้าเป็นใคร ? ” สีหน้าของเขาไม่เปลี่ยนแปลงเขาดึงมือของเขากลับมาทันทีและจ้องมองที่เฟิงเฟินไดโดยถามว่า “เจ้าเป็นใคร ? ”ในเวลานี้ตงหยิงก็วิ่งไปด้วยแม้ว่านางจะไม่เข้าใจในสิ่งที่คุณหนูของนางกำลังทำอยู่ แต่รอยยิ้มบนใบหน้าของเฟิงเฟินไดบอกนางว่านางมีแผนอย่างแน่นอน ดังนั้นนางจึงแนะนำอย่างรวดเร็ว “แม่นางเหลียน ข้าคือคุณหนูสี่ตระกูลเฟิง ที่อยู่ติดกับบ้านของแม่นางเหลียน”“โอ้”จาวเหลียนจำได้ว่า “เจ้าคือ… เฟิงเฟินได”“เจ้ารู้จักข้าด้วยหรือ? ” เฟิงเฟินไดเผยให้เห็นความตกใจของนาง“ข้าได้ยินมาอาเองพูดถึงเจ้า”จาวเหลียนไม่ประทับใจกับเฟิงเฟินไดมากเท่าที่เขาถามอย่างเยือกเย็น “ที่เจ้าเรียกข้ามีอะไรหรือไม่ ?หากมีเรื่องจะพูดก็พูดมา ข้ายุ่งอยู่”เฟิงเฟินไดไม่โกรธความคิดยังคงปรากฏอยู่ในใจของนาง เมื่อไม่นานมานี้เฟิงจินหยวนไม่ชอบที่จะเอาใจเฟิงหยูเอง ไม่ดูตัวเองว่าสำคัญนางต้องการดูว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้านางสนิทสนมกับคุณหนูเหลียน ด้วยความใกล้ชิดนี้ นางจะเป็นคนแรกที่ได้รับประโยชน์จากความใกล้ชิดของนางกับผู้ที่มีอิทธิพล นางสามารถเชิญผู้คนจากบ้านข้าง ๆ มาเยี่ยมชมเป็นครั้งคราว เฟิงจินหยวนจะคิดอย่างไร ?นาง
