เมื่อบ่าวรับใช้ได้ยินหลู่ปิงพูดถึงองค์หญิงจี่อันนางจำได้ว่าเมื่อนางไปส่งของขวัญให้หลู่เหยา นางเคยได้ยินในภายหลังเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างงานเลี้ยงของตระกูลเหยา นางอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเป็นกังวล “คุณหนู การทำธุรกิจกับองค์หญิงจี่อันไม่ใช่เรื่องง่ายเจ้าค่ะ” นี่เป็นความประทับใจที่นางเกิดขึ้นหลังจากที่ได้พบเฟิงหยูเองจากระยะไกล นางเย็นชาดุจน ้าแข็งและทำให้ผู้คนอยู่ห่างจากตัวนางเองหลู่ปิงรู้สึกหงุดหงิดและถามว่า “นี่ไม่ดี แล้วความหวังของข้าล่ะ? ” หลู่ปิงเป็นคนที่ไม่ค่อยโกรธ หลังจากใช้เวลาหลายปีในฐานะบุตรที่เกิดจากอนุและมีอาการป่วยซับซ้อน นางเรียนรู้ที่จะอดทนอย่างอดทนแม้เมื่อนางต้องรับมือกับการเยาะเย้ยจากเก้อซื่อ, หลู่เหยาและหลู่หยาน นางก็เรียนรู้ที่จะไม่เถียง แม้ว่านางจะมีอาการป่วยซับซ้อนนางก็ไม่สามารถรู้สึกกังวลกับสมาชิกในตระกูล ไม่ว่านางจะดีหรือไม่ดีครอบครัวในปัจจุบันของนางจะไม่เป็นเสาหลักสุดท้ายของการสนับสนุน แทนที่จะใช้เวลาทั้งหมดของนางในการต่อสู้ มันจะเป็นการดีกว่าที่จะให้ความสนใจกับการคิดถึงอนาคตของนาง“เจียนเอ๋อทำไมท่านพ่อยืนกรานที่จะให้ข้าไปร่วมงานเลี้ยงครั้งนี้? หากอาการป่วยของข้าไม่หายขาด ท่านพ่อจะเต็มใจพาข้าไปได้อย่างไร ? ”เมื่อนางถามเช่นนี้เจียนเอ๋อก็ไม่มีทางเลือกนอกจากตอบกลับแต่นางก็ยังเป็นแค่บ่าวรับใช้ นางมีความสามารถในการวิเคราะห์สถานการณ์ได้อย่างไร หลังจากคิดมาเป็นเวลานา
