ก็เดินผ่านฉิงหยูและถามเฟิงหยูเองด้วยรอยยิ้ม “เจ้ามากับสุภาพบุรุษคนนี้หรือ ? ”เฟิงหยูเองกลอกตาใส่นาง“ท่านฮูหยินต้องการถามคำถามข้าข้าขอบอกท่านฮูหยินก่อนได้ที่จะถามคำถาม ท่านฮูหยินไม่สามารถใช้คำว่า ‘เจ้า’ ได้ ท่านต้องใช้ทำว่า ‘แม่นาง’ ” หลังจากพูดจบนางส่ายหัว“คนจากทางใต้ไม่รู้กฎจริง ๆ ”ท่านฮูหยินโกรธแต่นางก็พยายามอย่างเต็มที่ที่จะระงับมันโดยถามซ ้าคำถามของนาง “ข้าขอถามแม่นางได้หรือไม่ เจ้ามากับสุภาพบุรุษคนนี้หรือไม่ ? ”เฟิงหยูเองพยักหน้า“ใช่”อีกด้านหนึ่งกล่าวว่า“ข้าเห็นว่าเจ้ามีกล่องไม้ที่ดูแพงมากสำหรับกล่องไม้ที่มีราคาแพงเช่นนี้ สิ่งที่อยู่ในกล่องจะค่อนข้างแพง นั่นเป็นสิ่งที่ถูกซื้อที่ศาลานิพพานนี้หรือไม่ ? ”ฉิงหยูก็โกรธเช่นกันและตอบแทนเฟิงหยูเองทันที“ไม่จำเป็นที่ท่านฮูหยินต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้”อย่างไรก็ตามเฟิงหยูเองหยุดนางแล้วกล่าวพร้อมกับยิ้มว่า“ถูกต้องแล้ว อันที่จริงมันเป็นหยกที่ดี ข้ากำลังเตรียมที่จะนำมันกลับไปทำเครื่องประดับ”ดวงตาของท่านฮูหยินสว่างขึ้นหยก นางรักหยกมากที่สุด นางต้องการเยี่ยมชมเมืองหลวงเพื่อค้นหาหยกคุณภาพเยี่ยม ใครจะรู้ว่าจริงๆ แล้วนางจะจบลงด้วยการวิ่งเข้าไปเจอสมบัติดังกล่าวนางถามอย่างรวดเร็ว“ข้าขอดูได้หรือไม่ ? ”เฟิงหยูเองงงงวย“ทำไมข้าต้องให้เจ้าดู ? ”“ถ้าท่านฮูหยินของเราคิดว่าดีเราจะซื้อในราคาที่สูง เรารับประกันได้ว่าเจ้าจะไม่ขาดทุน” บ่าวรับใช้พูดเร็ว และไ
