งอาศัยอยู่ในคฤหาสน์ขององค์หญิง และเป่ยจื่อกำลังยุ่งอยู่กับองค์ชายเก้าและไม่มีโอกาสได้มาเยี่ยม ดังนั้นนางจึงไปและแทนที่เป่ยจื่อ นอกรถม้า เป่ยจื่อกล่าวขอบคุณ “จะมีการขอบคุณอย่างมากในอีกไม่กี่วันข้างหน้า” หลังจากพูดอย่างนี้เขาก็หันหลังกลับและปีนเข้าไปในรถม้าเฟิงหยูเองไม่สนใจมากว่าใครเป็นคนดูแลนางไว้ในรถมันเป็นเป่ยจื่อที่ถูกยับยั้งเล็กน้อย นั่งตรงข้ามนาง เขาลูบมือแต่ไม่รู้ว่าควรพูดอะไร นางรู้สึกงุนงงกับสิ่งนี้ “เป่ยจื่อ เจ้าเป็นคนแรกที่ข้าพบนอกจากซวนเทียนหมิง ไม่แปลกที่เราจะไม่คุ้นเคยกัน มันไม่ควรมีอยู่ ? ความกล้าที่จะชี้ดาบมาที่คอของข้าอยู่ที่ไหน ? ตัวตนของเจ้าอยู่ที่ไหน ? ”เป่ยจื่อส่ายหัว“มันไม่คุ้นเคย ใครพูดอะไรเกี่ยวกับที่ไม่คุ้นเคย!”จากนั้นเขาก็พูดอย่างไร้ประโยชน์ “พราชายา พราชายาไม่อาจยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูดได้อีก ไม่ใช่สิ่งที่ข้าทำเพื่อเห็นแก่เจ้านายของข้า ? ถ้ามีใครบางคนปรากฎตัวในป่าในภูเขา ใครจะรู้ว่าเขาเป็นใครขอรับ ! ”เฟิงหยูเองหัวเราะ“เจ้ารู้หรือไม่ว่าตอนนี้ข้าเป็นคนแบบไหน ?แม้แต่ท่านแม่ของข้าเองก็ไม่ยอมรับข้าในฐานะบุตรสาวของนาง”คำพูดเหล่านี้พูดออกมาอย่างไร้ประโยชน์เป่ยจื่อยักไหล่และกล่าวโดยไม่สนใจว่า”ไม่ว่าจะด้วยวิธีใด พระชายาเป็นที่รักขององค์ชายเก้า ใครจะสนใจว่าพราชายาเป็นคุณหนูรองตระกูลเฟิงหรือเป็นองค์หญิงจี่อัน องค์ชายเก้าก็ชอบพราชายา พระชายาต้องไม่ทำอันตรายต่อผู้อื่น สิ่งน
