ณาจักรได้อย่างไรพะยะค่ะ”“ถ้าเราต้องคอยจัดการทุกสิ่งเราจะเลี้ยงเจ้าทั้งสองคนเพื่ออะไร”ฮ่องเต้จ้องมองพวกเขาขณะกล่าวว่า “ในที่สุดเราก็สามารถเลี้ยงดูเจ้าทั้งสองคนได้จนเติบใหญ่ แต่เจ้าไม่รู้ด้วยซ ้าว่าการจัดการรายงานหรือไม่ เราให้โอกาสเจ้าทั้งสองคนดูแลอาณาจักร เจ้าเข้าใจการกำกับดูแลอาณาจักรหรือไม่ เพียงแค่ให้เจ้าทั้งสองคนเรียนรู้วิธีการดูแล เราจะรู้สึกสบายใจเมื่อเราอยู่ที่นี่”ซวนเทียนหมิงทนไม่ได้ที่จะฟังต่อไปยิ่งมีการกล่าวถึงความเหมาะสมที่น้อยลงเขาจึงก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว และคว้าแขนของเขาโดยไม่ให้คำอธิบายใด ๆ “เสด็จพ่อ ข้าจะพาท่านพ่อกลับวัง”“ฮะ! ” ฮ่องเต้ไม่คิดว่าองค์ชายเก้าจะทำเช่นนี้ เขาสูญเสียความสมดุลและถูกลากไปจริง ๆ แต่ฮ่องเต้เฒ่าคนนี้ถือได้ว่าไม่ยอมแพ้ เขาตอบสนองด้วยการคว้าต้นไม้ข้าง ๆ แขนข้างหนึ่งเท่านั้นที่คว้ามันไว้และขาที่โอบรอบต้นไม้ เขาตะโกนดัง ๆ “ปล่อย ! ปล่อยเรา ! เจ้ากล้าดียังไง ถ้าเราบอกว่าไม่ไป เราก็ไม่ไป นอกจากตำหนักจุน เราจะไม่ไปไหนทั้งนั้น ! ”ซวนเทียนหมิงปล่อยแล้วหันกลับมามองเขาถามด้วยเสียงหนัก“เสด็จพ่อต้องการทำอะไร ? ”ฮ่องเต้กล่าวราวกับว่าเป็นเรื่องธรรมชาติ“อยู่ที่นี่กับพราชายาหยุน เมื่อใดที่นางกลับวัง ข้าก็จะกลับ”ซวนเทียนหมิงกัดฟันของเขาด้วยความโกรธ“การที่เสด็จแม่จะกลับขึ้นอยู่กับว่าการซ่อมแซมตำหนักศศิเหมันต์จะเสร็จสิ้นเมื่อใดแทนที่จะกลับไปที่พระราชวังเพื่อดู
