ี่เขาจะจากไป เขาจะคำนับซวนเทียนหัวดังนั้นหลู่ซ่งจึงเดินไปแสดงความเคารพอย่างระมัดระวัง“องค์ชายจุน พระองค์…เจ้าหน้าที่ผู้นี้ทำให้พระองค์พอพระทัยหรือไม่ ? ”ซวนเทียนฮั่วพยักหน้าให้เขาในที่สุดหลู่ซ่งรู้สึกสบายใจกล่าวด้วยรอยยิ้ม“เช่นนั้นเจ้าหน้าที่ผู้นี้ก็สบายใจ พูดไปแล้ว กระหม่อมรู้สึกละอายใจต่อตระกูลเหยา ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปกระหม่อมจะสนิทสนมยิ่งขึ้นอย่างแน่นอนพะยะค่ะ”ซวนเทียนฮั่วไม่ได้กล่าวถึงสิ่งนี้มากนักเพียงแต่เตือนเขาว่า “สิ่งที่สำคัญคือตระกูลหลู่ องค์หญิงจี่อัน องค์ชายผู้นี้โกรธมากในเรื่องนี้”“เอ่อ…”หลู่ซ่งคิดกับตัวเองว่าสิ่งนี้ไม่ดี “องค์ชายหมายถึง… ให้เจ้าหน้าที่ผู้นี้คุกเข่าและขอโทษองค์หญิงจี่อัน”“ขอโทษงั้นหรือ?”ซวนเทียนฮั่วพูดกับตัวเองว่า “นั่นเป็นความตั้งใจที่ดีทีเดียว เนื่องจากเจ้าต้องการที่จะขอโทษ เจ้าวางแผนที่จะยกที่ดินหรือจ่ายค่าชดเชย ? ”
