้าๆ “ทำไมเจ้าถึงจับข้า ! ข้าเป็นคุณหนูรองของคฤหาสน์เสนาบดีฝ่ายซ้าย ทำไมเจ้าถึงทำกับข้าอย่างนี้”ซูจิงหยวนพูดจาเย้ยหยัน“ท่านพ่อของเจ้าเป็นเสนาบดีคนปัจจุบันยังคงคุกเข่าอยู่บนพื้น เจ้ากำลังพูดถึงเรื่องอะไร ? ”หลู่เหยาตกใจและมองไปที่หลู่ซ่งจากนั้นนางก็พบว่าหลูซ่งคุกเข่าที่ด้านข้างขององค์ชายเจ็ด องค์ชายเจ็ดยังไม่บอกให้เขาลุกขึ้นและเขาก็ไม่กล้าลุกขึ้น ใจของนางสั่นและนางไม่กล้าที่จะต่อสู้อีกต่อไปอย่างไรก็ตามนางยังพูดอย่างไม่เต็มใจ “ใต้เท้าซูเข้ามาสอบสวนเรื่องนี้เหยื่อคือพี่ชายของข้า ท่านพาข้ามาที่นี่เพื่ออะไร ? ”ซูจิงหยวนกล่าวอย่างเย็นชา“เจ้าหน้าที่ผู้นี้เรียกเจ้า ข้ามีเหตุผลของข้าเอง แล้วถ้าเขาเป็นพี่ชายของเจ้า มีคนที่สามารถทำสิ่งเลวทรามนี้กับพี่น้องของพวกเขาได้”“เจ้า”หลู่เหยาไม่เคยคิดเลยว่าซูจิงหยวนจะออกแถลงการณ์ตามอำเภอใจ ระบุโทษนางโดยตรง แต่นางก็ไม่กลัว นางกล่าวด้วยเหตุผล “อย่าโจมตีคนอื่นโดยไม่มีมูล ข้าจะฆ่าพี่ชายของตัวเองได้อย่างไร ? นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้ ! ยิ่งกว่านั้นเขาเป็นคนที่โตแล้วและข้าเป็นผู้หญิงที่อ่อนแอ ข้าจะมีความสามารถในการฆ่าเขาได้อย่างไร ?”คำพูดเหล่านี้สมเหตุสมผลแต่ซูจิงหยวนกล่าวอย่างดูถูกเหยียดหยาม ในเวลาเดียวกันเขาโบกมือให้ผู้ใต้บังคับบัญชาของเขาและกล่าวว่า “ไปถอดรองเท้าของคุณหนูตระกูลหลู่””เจ้าทำอะไร? ทำไมต้องถอดรองเท้าของข้าด้วย ? ” หลู่เหยารู้สึกตกใจเล็กน้อย
