ากเมื่อเล็บของสาวน้อยหลู่หายไป” หลังจากดูเครื่องประดับศีรษะเขาก็ชี้ไปที่กิ๊บบาง ๆ แล้วกล่าวว่า “ปลายกิ๊บนั้นคล้ายกับของที่แทงเข้าไปในคอของผู้ตาย”หลู่เหยาตกใจมาก“นั่นเป็นไปได้อย่างไร” เมื่อนางคว้าคอด้านหลังของหลู่โชวจะมีรอยขีดข่วนได้อย่างไร ? ปิ่นที่หัวของนาง… มันอาจทำร้ายใครบางคนได้หรือไม่ ?ในขณะที่นางรู้สึกตื่นตระหนกนางมองไปที่บ่าวรับใช้รูปร่างอ้วนเล็กน้อยที่ด้านข้างของนาง บ่าวรับใช้เข้าใจได้ดีมาก นางเป็นคนที่ฆ่าเขาไม่ใช่หลู่เหยา อย่างไรก็ตามซูจิงหยวนได้เล็งไปที่หลู่เหยา หลู่เหยานั้นค่อนข้างขี้ขลาด ตอนนี้นางมองไปที่บ่าวรับใช้ นางต้องการจะขายอีกฝ่ายออกไปอย่างแน่นอน นางยังไม่อยากตายและพูดอย่างรวดเร็วว่า“เป็นไปไม่ได้ ! คุณหนูของเราจะฆ่าพี่ชายของนางได้อย่างไร ไม่มี…ไม่มีแรงจูงใจ ! ” หลังจากพูดอย่างนี้นางดูเหมือนจะเข้าใจเหตุผลที่ซูจิงหยวนโยนความผิดให้หลู่เหยา มันคือการใช้ความกลัวและความวิตกกังวลของหลู่เหยาเพื่อค้นหาจุดอ่อนของนาง เมื่อหลู่เหยาตื่นตระหนกผู้ร้ายตัวจริงจะถูกค้นพบ เมื่อถึงเวลานั้นนางจะต้องยอมรับว่าไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เจ้าเมืองคนนี้ช่างเจ้าแผนการเสียจริง !บ่าวรับใช้ของนางกัดฟันอย่างไรก็ตามนางได้ยินซูจิงหยวนกล่าวว่า “เจ้าต้องการแรงจูงใจหรือไม่ ? เอาล่ะ ! เจ้าหน้าที่คนนี้มีแรงจูงใจที่นี่ด้วย ! ”ในเวลานี้มีใครบางคนวิ่งออกมาจากประตูและยืนอยู่ตรงกลางของสนามกล่าวว่า “ท่านยายผู้ตร
