บุคลิกคล้ายกัน นาง เข้าใจเรื่องนี้นั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้นางสบายใจที่จะให้เด็กสองคน เล่นอย่างที่พวกเขาพอใจ นางรู้ว่าจะไม่มีอันตรายใด ๆไม่นานเหยาซูก็เดินออกจากสนามหลังบ้านเขายังคงสวมชุด เจ้าบ่าวและเริ่มรับสุราอวยพรจากแต่ละโต๊ะทุกอย่างติดตามอย่างราบรื่นและทุกอย่างเป็นปกติอย่างสม บูรณ์เฟิงหยูเองคิดว่าทุกสิ่งสามารถอธิบายได้อย่างกลมกลืนอย่าง สมบูรณ์แบบแน่นอนสำหรับตระกูลเหยา นี่คือบรรยากาศที่ควรมีอยู่ แต่ด้วย เหตุผลบางอย่างนางรู้สึกว่าความสงบสุขในวันนี้ปะปนไปด้วยความกระวนกระวายใจเล็กน้อย นางไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะเกิดอะไรขึ้นไม่นานซวนเฟยหยุและเพิ่งจื้อหรูก็วิ่งกลับมาคราวนี้พวกเขาไม่ ได้เล่นและหัวเราะเสียงดังอีกต่อไป พวกเขาทั้งคู่วิ่งไปหาเฟิงหยูเองเฟิงหยูเองกอดเด็กแน่นๆ ในขณะที่เช็ดเหงื่อออกจากหน้าผาก ของพวกเขา นางถามเฟิงจื่อหรู “มันเป็นเจ้าที่พาพระนัดดาวิ่งไป รอบ ๆเฟิงจื่อหรูขมวดคิ้วแต่ไม่พูดหัวใจของเฟิงหยูเองเต้นแรงจากนั้นนางเห็นว่าซวนเฟยหยุ ต้องการพูดดังนั้นนางจึงถามว่า “มันคืออะไร ? เกิดอะไรขึ้นกับเจ้า ทั้งสองคน”ซวนเฟยหยูพยักหน้าและย้ายไปที่ด้านข้างของเฟิงหยูเองและ กระซิบบอกนางว่า”พี่นางฟ้า จี่อหรูและข้าไปที่สนามหลังบ้านเพื่อ เล่นกัน นอกเรือนหอ เราเห็นชายแปลกหน้า…” ,
