นางออกจากลานและกลับไปเหยาชื่อเฝ้าดูที่ด้านหลังของเฟิงหยูเองและถอนหายใจโล่งอก ที่มองเห็นได้หลังจากที่เฟิงหยูเองออกไปจากลานภายใน นางก็หัน ไปถามเสี่ยวหยา “อาเองจะกลับไปอยู่กับข้าได้หรือไม่ ? ข้าคิดถึง เจ้าจริงๆ”เสียวหยาขมวดคิ้วและมองนางหลังจากมองไปสักพัก ความ รู้สึกสงสารที่นางรู้สึกต่อหลี่เฉิงก็ปรากฏตัวขึ้น นางพยักหน้าและ กล่าวกับเหยาชื่อ “เจ้าค่ะ”เฟิงหยูเองกลับไปที่ลานบ้านของนางและนิ้งหงสกับร้านค้า อย่างไรก็ตามวังซวนและหวงซวนยังคงอยู่เคียงข้างนางขณะที่รู้สึก หงุดหงิดโดยเฉพาะอย่างยิ่งกรณีนี้สำหรับหวานเนื่องจากนางไม่ สามารถพูดกับตัวเองได้ เมื่อเข้าไปในลานบ้านนางก็เริ่มกล่าวทันที “ข้าคิดอยู่แล้วว่าเสี่ยวหยาไม่ควรพากลับมาที่เมืองหลวง หรือนจะ ไม่ควรอยู่ในคฤหาสน์นี่เป็นเพียงสาเหตุของปัญหาหรือไม่ว่าคะ”วังซวนส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า”เมื่อใดก็ตามที่เจ้าพูดหรือทำอะไร ก็ตามมันก็ขาดการพิจารณา ถ้าเจ้าคิดมากกว่านี้ เจ้าควรเข้าใจว่า ทำไมเสี่ยวหยาถูกพากลับมาและไม่ถูกทิ้งไว้ในภาคเหนือ”“หืม? “หวงซวนรู้สึกงงงวย “ทำไมเจ้าพูดอย่างนั้น ? ”วังซวนมองเฟิงหยูเองเมื่อเห็นผงกศีรษะของนาง นางกล่าวต่อ “เสี่ยวหยานั้นดูคล้ายกับคุณหนูมาก แม้กระทั่งท่านฮูหยินเหยายัง เข้าใจผิดบอกเด็ก ๆ ว่าถ้าคนแบบนี้ปรากฏต่อสาธารณะและถูกเอา เปรียบจากคนอื่น จะเกิดปัญหาอะไรขึ้นกับเรา ? ”หวงซวนคิดเพียงเล็กน้อยนางอดไม่ได้ที่จะหอบหายใจเข้า อย่า
