การมาถึงของซวนเทียนหมิงและเฟิงหยูเองทำให้กลุ่มคนจุด ประกายความหวังในขณะเดียวกันก็เติมเต็มกลุ่มด้วยความสิ้นหวังฮ่องเต้และจางหยวนหวังว่าพวกเขาจะมาเมื่อพวกเขามาถึง ฮ่องเต้ก็มีเสาค้ำยัน จางหยวนถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่ใน ด้านของพระสนมหยวนชู พวกนางรู้ชัดเจนว่าพราชายาหยุนไม่ได้ อยู่ในพระราชวังแต่ด้วยเหตุผลบางอย่างเพียงแค่เห็นซวนเทียนหมิงและเฟิงหยูเองก็ทำให้พวกนางรู้สึกกลัวโดยไม่มีเหตุผลชัดเจน พวกนางเริ่มรู้สึกว่าสถานการณ์นี้อาจเปลี่ยนไปหยู่ซู่เตือนนางอย่างเงียบๆ จากด้านข้าง “พระสนมอย่ากลัว เพคะ พวกเขาไม่รู้เวทมนตร์ พวกเขาจะนำคนที่ไม่ได้อยู่ในพระราชวังออกมาได้อย่างไร แม้ว่าพวกเขาจะพานางเข้ามาในพระราชวังทันที พวกเขาก็ทำไม่ได้หากไม่มีใครสังเกตเห็น”แม้ว่านางจะพูดแบบนี้แต่ใจพระสนมหยวนชก็ยังคงทรุดลงเล็ก น้อยในขณะนี้ซวนเทียนหมิงและเฟิงหยูเองมาถึงตรงหน้าฮ่องเต้ แล้วพร้อมคุกเข่าพร้อมเพรียง”บุตรชาย (ลูกสะใภ้) คารวะเสด็จพ่อ”ฮ่องเต้เดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วและช่วยทั้งสองลุกขึ้นด้วย ท่าทางที่กระวนกระวายเขากล่าวว่า “ตำหนักศศิเหมันต์ถูกไฟไหม้ และหาตัวเสด็จแม่ของเจ้าไม่พบ หมิงเอ๋อ เราจะทำอย่างไรดี ? ไฟ ใหญ่มาก หวังว่าจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับนาง”ชวนเทียนหมิงลูบมือของฮ่องเต้และปลอบใจเขาว่า”เสด็จพ่อไม่ ต้องตกใจ ข้าเชื่อว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับเสด็จแม่ สิ่งต่างๆ จะไม่เกิด ขึ้นตามที่ต้องการสำหรับคนที่พยายามทำ
