ม่คำดคิดเช่นกัน นำงพูดกับฟำงอี้ “ข้ำรบกวนท่ำนป้ำด้วยกำรเอำยำมำให้ข้ำดู หำกมียำที่เตรียมไว้ก็น ำมำให้ข้ำดูเลยเจ้ำค่ะ”ฟำงอี้มองไปที่ฮองเฮำและฮองเฮำพยักหน้ำ “เอำเลย”นำงหันกลับมำแล้วออกไปเมื่อนำงกลับมำนำงถือยำตำมใบสั่งแพทย์ ข้ำงหลังนำงเป็นนำงก ำนัลที่ถือยำเตรียมไว้ กลิ่นรุนแรงมำกและขมขื่นที่ท ำให้พระสนมหยวนชูขมวดคิ้วเฟิงหยูเองมองไปที่ใบสั่งยำแล้วดูที่ยำที่เตรียมไว้นำงสำมำรถระบุได้ว่ำสมุนไพรชนิดใดที่อยู่ข้ำงในโดยไม่จ ำเป็นต้องดู หลังจำกตรวจสอบใบสั่งยำ นำงก็ส่งคืนให้ฟำงอี้และกล่ำวกับฮองเฮำ “ยำไม่มีปัญหำเจ้ำค่ะ เป็นเพียงว่ำหมอหลวงนั้นหัวโบรำณเกินไป ปริมำณของยำค่อนข้ำงน้อย ซึ่งท ำให้กำรฟื้นตัวช้ำลงเพคะ”ฮองเฮำขมวดคิ้ว“ยำขมมำก แต่ปริมำณยังต ่ำอยู่หรือ ? ”เฟิงหยูเองบอกนำงว่ำ“ไม่ใช่กรณีที่ยำมีควำมขมมำกเท่ำไหร่ก็ยิ่งมียำมำกขึ้นเท่ำนั้น ไม่ว่ำยำจะมีรสขมหรือไม่เกี่ยวข้องกับประสิทธิภำพของยำเพคะ” ในขณะที่นำงพูด นำงก็เอื้อมมือไปที่แขนเสื้อของนำง และรู้สึกถึงรอบ ๆ ด้วยจิตส ำนึกของนำง นำงดึงกล่องยำจีนสองสำมกล่องออกมำเร็วมำก “พระนำงทำนยำเหล่ำนี้เพคะ” นำงวำงยำไว้บนโต๊ะ “ทำนวันละ 3 ครั้ง ครั้งละ 1 เม็ดเจ้ำค่ะ พระนำงจะดีขึ้นหลังจำกกินหมดเพคะ”“จริงหรือ? ” ดวงตำของฮองเฮำเป็นประกำย หลังจำกเปิดกล่องเพื่อดูยำ นำงก็อดไม่ได้ที่จะดีใจ “ในที่สุดข้ำก็ไม่จ ำเป็นต้องดื่มยำหม้อที่มีรสขม อำเองคงไม่รู้เรื่องนี้ แต่คนที่
