้ำไม่สนใจ ข้ำมีควำมสุขที่เจ้ำคิดถึงมัน เจ้ำที่ยืนอยู่ข้ำงองค์ชำยเก้ำ… น้องสำวหยุนคงรู้สึกสบำยใจขึ้น”หลังจำกคิดถึงมันมำนำนและหนักหน่วงนำงก็ยังน ำมันขึ้นมำอย่ำงไรก็ตำมสิ่งที่พระสนมหยวนซูได้กล่ำวไว้นั้นเป็นเรื่องที่น่ำพิศวง แต่พระสนมหยวนชูเป็นคนที่อยู่ในพระรำชวังของฮ่องเต้มำเป็นเวลำนำนนำงควรรู้ว่ำนำงไม่ควรพูดอะไร ในช่วงหลำยปีที่ผ่ำนมำนำงไม่เคยพูดอย่ำงประมำท นำงยังเป็นห่วงว่ำถ้ำเรื่องนี้เป็นเรื่องจริงในฐำนะฮองเฮำแห่งพระรำชวัง นำงก็จะเป็นคนที่ต้องแสดงควำมรับผิดชอบ !เฟิงหยูเองสำมำรถคำดเดำสถำนกำรณ์ส ำคัญได้แม้กระนั้นนำงยังคงแสร้งท ำไม่รู้ตัว นำงตอบค ำถำมของฮองเฮำเพียงระดับผิวเผิน“อำเองรู้สึกซำบซึ้งเป็นอย่ำงยิ่งที่ได้รับควำมโปรดปรำนจำกเสด็จพ่อเพคะ”ฮองเฮำชมเชยนำงที่เข้ำใจทั้งสองคุยกันอย่ำงสนิทสนมกันมำระยะหนึ่งจนกระทั่งเฟิงหยูเองเห็นว่ำฮองเฮำดูเหนื่อยเล็กน้อย จำกนั้นนำงจึงยกเหตุผลหลักที่นำงเข้ำมำในพระรำชวัง “ที่อำเองมำวันนี้ อำเองมีเรื่องอยำกให้พระองค์ช่วยเจ้ำค่ะ”“โอ้? ” ฮองเฮำได้ยินและชื่นชมยินดี เฟิงหยูเองไม่ค่อยได้ร้องขออะไรจำกนำงเลย นำงจึงพูดว่ำ “พูดมำเลย ถ้ำข้ำสำมำรถท ำได้ ข้ำจะช่วยเจ้ำอย่ำงแน่นอน”เฟิงหยูเองกล่ำวว่ำ“มันไม่มีอะไรส ำคัญ ลูกพี่ลูกน้องคนโตของข้ำก ำลังจะแต่งงำนและคู่หมั้นของลูกพี่ลูกน้องของข้ำสั่งท ำเครื่องประดับบำงอย่ำงที่ร้ำนขำยเครื่องประดับของข้ำ ก่อนวันแต่งงำนพนักงำนของข
