ะร้องไห้อย่ำงแน่นอนเจ้ำค่ะ”เฟิงหยูเองยิ้มแย้มแจ่มใสตอนนี้นำงไม่มีเวลำให้ควำมสนใจกับคนแซ่เฟิง เหตุผลที่นำงมีทัศนคติแบบนี้ต่อร้ำนขำยเครื่องประดับก็คือนำงต้องกำรที่จะน ำช่ำงฝีมือเป่ยออกจำกพระรำชวัง ไม่ว่ำเขำจะถูกน ำกลับมำในภำยหลังหรือไม่ อย่ำงน้อยนำงก็จะสำมำรถชี้แจงบำงสิ่งได้หำกมีอันตรำยที่อำจเกิดขึ้นจริง ๆ สิ่งต่ำง ๆ จะล ำบำกมำกขึ้นตอนเย็นที่เริ่มต้นฤดูใบไม้ร่วงสดใสเสมอภำยในของพระรำชวังช่ำงฝีมือเป่ยเพิ่งท ำต่ำงหูทองค ำคู่หนึ่งผ่ำนกำรหลอม พวกเขำพิจำรณำสินค้ำที่เสร็จสมบูรณ์ เพื่อนร่วมงำนของเขำอดไม่ได้ที่จะสรรเสริญ “งำนฝีมือของช่ำงฝีมือเป่ยเป็นสิ่งที่เรำไม่สำมำรถหวังได้แม้จะท ำงำน 100 ปี! ส ำหรับกำรท ำงำนที่ซับซ้อนเช่นนั้นจะถูกสลักลงบนพวกมัน ไม่เพียงแค่นี้หลังจำกที่ทองค ำที่หลอมออกมำ ท ำไมมันถึงสวยงำมกว่ำของเรำมำก”ช่ำงฝีมือเป่ยยิ้มแต่ไม่พูด กำรขัดทองเป็นสิ่งที่เขำท ำได้ดีที่สุดเขำกล้ำที่จะรับประกันได้ว่ำในโลกนี้ไม่มีใครที่สำมำรถขัดทองได้ดีกว่ำเขำ และประณีตกว่ำนี้เขำยื่นต่ำงหูไปให้คนงำนโดยไม่ได้ตั้งใจเขำยืนขึ้นและออกจำกโรงงำน และไปที่สนำมครำวนี้เขำเข้ำพระรำชวังมำเกือบปีแล้วมันนำนกว่ำที่เขำเคยอยู่ในอดีต พูดถึงมันมันค่อนข้ำงแปลก ทุกครั้งที่เขำส่งงำนของเขำและต้องกำรออกจำกพระรำชวัง ค ำสั่งใหม่จะถูกส่งลงมำ เช่นนี้สิ่งต่ำง ๆ จะถูกลำกออกไปจนถึงจุดนี้ เขำไม่รู้ว่ำเป่ยฟูหรงก ำลังท ำอะไรอยู่ มันนำ
