จะแพร่กระจำยไปทั่วว่ำองค์หญิงจี่อันเลือกที่จะท ำตัวไร้มำรยำทต่อท่ำนเสนำบดี ท่ำนหลู่ถูกต้องหรือไม่ ?”หลู่ซ่งก้ำวไปข้ำงหน้ำอย่ำงรวดเร็วและคุกเข่ำบนพื้นเมื่อได้ยินเรื่องนี้เก้อซื่อก็ยังคุกเข่ำในขณะที่เขำกล่ำวว่ำ “เจ้ำหน้ำที่ผู้นี้ไม่กล้ำองค์หญิงทรงตรัสเกินไปแลว เจ้ำหน้ำที่ผู้นี้ไม่กล้ำจริง ๆ พะยะค่ะ ! ”ซวนเทียนเก้อและเฟิงหยูเองเข้ำมำในเวลำเดียวกันเมื่อพวกเขำเดินผ่ำนทั้งสอง เฟิงหยูเองกล่ำวว่ำ “ท่ำนเสนำบดีโปรดลุกขึ้น”จำกนั้นหลู่ซ่งจึงลุกขึ้นยืนแล้วยืนเงียบๆ อยู่ด้ำนข้ำง หลังจำกมองดูทั้งสองที่ด้ำนหน้ำ ซวนเทียนเก้อเลือกที่จะนั่งด้ำนล่ำง ขณะที่เฟิงหยูเองนั่งที่ด้ำนบนมองดูพวกเขำด้วยรอยยิ้มจำง ๆ บนใบหน้ำของนำงเมื่อเทียบกับเฟิงหยูเองแล้ว ซวนเทียนเก้อก็ไม่สุภำพมำก เมื่อมองไปที่หลู่ซ่ง นำงถำมโดยตรง “เจ้ำมำที่คฤหำสน์ขององค์หญิงเพื่ออะไรกัน ?อำเองมีควำมสัมพันธ์กับเจ้ำไม่มำก”
