ท ำตัวเหมือนเป็นพลเมืองของรำชวงศ์ต้ำชุนสุดหัวใจแต่คลื่นของผู้ลี้ภัยที่มำที่ประตูท ำให้นำงรู้สึกไม่สบำยใจนำงพูดคุยกับซวนเทียนหมิง“เรำควรคิดจัดกำรกับผู้ลี้ภัยหรือไม่? ”เป่ยจื่อกล่ำวด้วยรอยยิ้ม“นำยท่ำนมีควำมคิดดี ๆ แล้ว พระชำยำอยำกได้ยินหรือไม่ขอรับ ? ”เฟิงหยูเองขมวดคิ้ว“ข้ำต้องกำรฟังรำยละเอียด”ซวนเทียนหมิงเลื่อนม้วนหนังสือในมือแล้วผลักมันให้นำง“เมืองลั่วและเมืองบินบินเป็นของรำชวงศ์ต้ำชุนอยู่แล้ว แม้ว่ำเจ้ำเมืองจะเทียบเท่ำเขตกำรปกครอง ที่อยู่อำศัยของเฉียนโจวก็กลำยเป็นที่อยู่อำศัยของรำชวงศ์ต้ำชุน หำกผู้ลี้ภัยนอกเมืองต้องกำรเข้ำร่วม พวกเขำก็สำมำรถท ำได้ ไม่ว่ำจะด้วยวิธีใด เรำมีทหำรจ ำนวนมำกตั้งอยู่ที่นี่ เพียงแค่เพิ่มกระโจมให้ผู้ลี้ภัยที่อำศัยอยู่เป็นไปไม่ได้ ผู้คนยังสำมำรถกระจำยต่อไปทำงใต้สู่เมืองบินบิน, เจียวโจง, ซงโจว และกวนโจว หำกยังไม่พอเรำสำมำรถเปิดพื้นที่ส่วนกลำงให้กับผู้ลี้ภัยได้ มีข้อก ำหนดเพียงข้อเดียวเท่ำนั้น เมื่อเข้ำไปในเมืองพวกเขำจะกลำยเป็นพลเมืองของรำชวงศ์ต้ำชุน เมื่อพวกเขำก้ำวเท้ำเข้ำไปในเมืองลั่วแล้ว พวกเขำก็ไม่ได้เป็นพลเมืองของเฉียนโจวอีกต่อไป นับจำกวันนี้เป็นต้นไป พวกเขำจะเป็นพลเมืองของรำชวงศ์ต้ำชุน ควำมเจริญรุ่งเรืองของเฉียนโจวจะไม่เกี่ยวข้องกับพวกเขำแม้แต่น้อย”ดวงตำของเฟิงหยูเองสว่ำงขึ้นในขณะที่เคำะนิ้วไปมำ นำงก็เริ่มนับว่ำ “หิมะถล่มที่เกิดขึ้นกับเมืองหลวงที่อยู่ตรง
