ได้ เฟิงจำวเหลียน เจ้ำอยำกตำยหรือ ? แต่ข้ำไม่อยำกตำยพร้อมกับเจ้ำ” นำงโกรธอย่ำงแท้จริง ในเวลำเดียวกันนำงก็เริ่มหวำดกลัวกับกำรละลำยน ้ำแข็งอย่ำงรวดเร็วของเฉียนโจวซวนเทียนหมิงไม่ค่อยเห็นเฟิงหยูเองตกใจมำกแต่เขำก็รู้ว่ำกำรละลำยของเฉียนโจวมีควำมหมำยอย่ำงไร ในเวลำนี้มันไม่ใช่แค่เฟิงหยูเองที่รู้สึกหวำดกลัว ควำมรู้สึกสยองขวัญก็คืบคลำนเข้ำมำในหัวใจของเขำด้วย“คิดถึงวิธีเข้ำไปในเมืองก่อนเรำมำดูกันว่ำข้ำงในเป็นอย่ำงไรเรำจะเห็นว่ำมีพลเมืองกี่คนที่ยังอยู่ที่นั่น” ซวนเทียนหมิงมองที่เฟิงหยูเอง และรับฟังควำมคิดเห็นของนำง“เจ้ำจะเข้ำไปข้ำงในได้อย่ำงไร?”องค์ชำยเหลียนสูญเสียมันอีกครั้ง “แม้ว่ำเมืองหลวงจะได้รับผลกระทบหนักที่สุดจำกภัยพิบัติ แต่มองดี ๆ ส่วนที่แน่นที่สุดของก ำแพงไม่พัง ยังมีทหำรอยู่ที่นั่น พวกเจ้ำสองคนคือแม่ทัพแห่งกองทัพ กำรเข้ำไปข้ำงในนั้นอันตรำยเกินไปสถำนกำรณ์แบบนี้ต้องใช้ข้ำ ! ”“เจ้ำ?”เฟิงหยูเองมองไปที่องค์ชำยเหลียน และกล่ำวว่ำ “เจ้ำยังคิดว่ำเจ้ำสำมำรถใช้สถำนะของเจ้ำในฐำนะองค์ชำยเหลียนเพื่อเดินเล่นในเมืองหลวงอีกหรือ ? กำรกระท ำที่ยอดเยี่ยมของเจ้ำกระจำยไปทั่วประเทศแล้ว เจ้ำต้องกำรที่จะเข้ำไปในเมืองหลวง ? เจ้ำจะถูกไล่ล่ำก่อนที่เจ้ำจะถึงประตูเมือง”องค์ชำยเหลียนยิ้มอย่ำงสดใส“ใครบอกว่ำข้ำจะเข้ำไปด้วยตัวเอง ไม่ว่ำในกรณีใดข้ำเคยเป็นองค์ชำยเหลียนมำหลำยปี ข้ำจะไม่มีคนอยู่ในเมืองหลวงได้อย่ำงไร”องค
