องเฟิงหยูเอง “เสี่ยวหยำ เจ้ำสบำยดีหรือไม่ ? ให้ข้ำดูหน่อย ! ” ในขณะที่พูดสิ่งนี้ เขำเตะทหำรรักษำกำรณ์ที่ด้ำนข้ำงของเขำ “เจ้ำยืนอยู่ท ำอะไร ไปเอำขี้ผึ้งขององค์ชำยผู้นี้มำ ! ”ทหำรรักษำกำรณ์ออกไปอย่ำงรวดเร็วและองค์ชำยเหลียนจับมือเฟิงหยูเองและเริ่มเป่ำ “องค์ชำยคนนี้จะเป่ำให้เจ้ำเอง ไม่มีควำมเจ็บปวด มันไม่เจ็บ ! ”เฟิงหยูเองดึงมือของนำงกลับมำอย่ำงโกรธแค้นจ้องมององค์ชำยเหลียนอย่ำงโกรธเคือง “องค์หญิงผู้นี้เห็นว่ำพระรำชวังของเฉียนโจวที่ต ่ำต้อยของเจ้ำไม่มีแม้กระทั่งเหมืองหินเขี้ยวหนุมำน เจ้ำแค่ใช้น ้ำแข็งชิ้นนี้เพื่อหลอกคน แต่เจ้ำยังมีควำมกล้ำที่จะเรียกมันว่ำเป็นพระรำชวังชั่วครำวของฮ่องเต้ มันน่ำละอำยมำก ! ”ซวนเทียนหมิงเห็นด้วยกับสิ่งนี้โดยกล่ำวว่ำ“แท้จริงแล้วเป็นเรื่องน่ำอำย”องค์ชำยเหลียนไม่ได้คิดมำกนักพูดด้วยรอยยิ้ม “เฉียนโจวไม่มีอะไรที่ยิ่งใหญ่ในเขตแดน น ้ำแข็งเป็นสิ่งมีชีวิต ข้ำรู้สึกว่ำมันดูดีทีเดียวตรำบใดที่เจ้ำไม่ได้ไปสัมผัสมันก็เป็นกำรดีที่จะหลอกคนอื่นด้วย”ในขณะที่พูด เขำท ำท่ำให้พวกเขำเดินหน้ำต่อไป ครำวนี้เขำพูดกับซวนเทียนหมิง “เจ้ำเป็นองค์ชำยเก้ำของรำชวงศ์ต้ำชุน ข้ำจะจัดงำนเลี้ยงคืนนี้เพื่อเป็นงำนเลี้ยงต้อนรับพวกเจ้ำ ! ”ซวนเทียนหมิงดึงชำยำของเขำเข้ำมำและเข้ำไปในอำคำรน ้ำแข็งในควำมก้ำวหน้ำครั้งใหญ่ ลมและหิมะข้ำงนอกหยุดอยู่ข้ำงนอกอย่ำงไรก็ตำมควำมเย็นภำยในห้องโถงเป็นสิ่งที่ภำยนอกไม่ส
