”
เฟิงหยูเองบอกนางว่า “เจ้าผ่านขีดจำกัดมานานแล้ว ข้าบอกเจ้าว่าอยู่กับข้าที่นี่ ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าตาย”
เป่ยฟูหรงส่ายหน้าของนาง “เป็นไปไม่ได้ ข้ารู้สึกได้ว่าอายุของข้ายังคงทวีความรุนแรงขึ้น แม้ว่ามันจะช้าลง แต่ก็ยังไม่ได้ชะลอตัวลงอย่างสมบูรณ์ จะมีวันหนึ่งเมื่อข้าจะตายจากวัยชรา อาเอง เจ้าไม่ต้องทำอะไรแล้ว แค่ลืมมันไป”
เฟิงหยูเองกล่าวกับนางอย่างไร้ปัญหา “ทุกคนจะแก่และตาย ในชีวิตผู้คนมีเพียงเส้นทางเดียวจากเวลาที่พวกเขาเกิด นั่นคือการตาย มันคืออะไร ? เป็นไปได้หรือไม่ที่รู้ว่าเจ้าจะตายไม่ช้าก็เร็ว เจ้าจะยอมแพ้ในการใช้ชีวิตหรือ ? แค่ยอมแพ้ต่อชีวิตแห่งอิสรภาพและความงาม ? เป่ยฟูหรง เจ้าไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน ความอดทนของเจ้าหายไปไหนแล้ว? ”
ความอดทน ? เป่ยฟูหรงตกตะลึง ความอดทน ? เมื่อนางได้ยินมัน มันฟังดูเหมือนว่าเป็นอะไรบางอย่างจากชีวิตที่ผ่านมา
เฟิงหยูเองไม่ได้เคลื่อนไหว แต่ขอให้เป่ยฟูหรง “เป่ยจื่อเคาะประตูจากด้านนอกทุกวันในเวลานี้ แต่เจ้าไม่เคยพบเขาครั้งเดียว”
เป่ยฟูหรงกล่าวว่า “ข้าจะไม่พบเขา ข้ากลัวว่าข้าจะทำให้เขากลัว”
“การที่เจ้าไม่ยอมพบเขาเป็นสิ่งที่ทำให้เขากลัวอย่างแท้จริง” นางเดินไปที่ประตูอย่างไร้ประโยชน์และพูดอย่างเด็ดเดี่ยวว่า “เจ้าไม่มีทางเลือกในวันนี้ ไม่ว่าเจ้าต้องการพบเขาหรือไม่ เจ้าจะต้องพบเขา เป่ยฟูหรง ชีวิตอยู่ในมือของเจ้า สำหรับเป่ยจื่อ เขาเป็นคนที่สามารถทำให้เจ้ามีชีวิตต
