ได้สิ คุณหนูหวู่”
เด็กสาวในชุดสีแดงยิ้มอย่างมีความสุขเมื่อได้ยินสิ่งนี้ นางคว้ามือของเฟิงหยูเอง นางกล่าวว่า “องค์หญิงควรเรียกข้าว่าพราชายา ไม่ใช่คุณหนู แต่ก็ไม่เป็นไร ขณะนี้เราไม่ได้อยู่ในพระราชวังหรืออยู่ในเมืองหลวง เราควรกล่าวเป็นสหาย เรียกชื่อข้าก็ได้ ข้าชื่อหวู่หลี่เฉิง”
“หลี่เฉิง” เฟิงหยูเองไตร่ตรอง “ชื่อนั้นเป็นไปได้หรือที่คุณ…พราชายาเกิดในช่วงเดือนอ้าย”
“การเดาของเจ้าถูกต้อง” หลี่เฉิงกล่าวว่า “ท่านแม่ของข้าเป็นคนเลือกชื่อ นางชอบคำว่าเฉิง” ขณะที่นางพูด นางหันกลับมาและพูดกับบ่าวรับใช้ด้วยท่าทางที่จริงจังว่า “นำผักเหล่านี้ไปที่ห้องครัวเร็ว และให้พ่อครัวเตรียมอาหารจานอร่อย ข้าจำเป็นต้องรับรององค์ชายเก้าและองค์หญิงจี่อัน” หลังจากพูดอย่างนี้นางก็หันไปแจ้งหญิงสาวอีกคนหนึ่งว่า “ไปบอกแม่รองห้าให้เรียบร้อย เราจะกินด้วยกันในภายหลัง” หลังจากที่นางสั่งเสร็จ ในที่สุดนางก็คว้ามือของเฟิงหยูเองและกล่าวอย่างมีความสุขว่า “ไปกันเถิด ! ไปนั่งที่ห้องโถงดอกไม้น ้าแข็งกันดีกว่า”
เฟิงหยูเองถูกนางลากไปตามทางเล็ก ๆ ใต้เท้าหวู่เดินไปที่ด้านข้างของซวนเทียนหมิง “องค์ชาย ทางนี้พะยะค่ะ ! ห้องโถงดอกไม้น ้าแข็งเป็นสถานที่จัดเลี้ยงในคฤหาสน์ของใต้เท้า มันเป็นอะไรที่น่าชมมากพะยะค่ะ” ในขณะที่พูดเขามองผู้หญิงคนนั้นด้วยใบหน้าสีแดง และพูดอย่างไร้ปัญหา
ซวนเทียนหมิงจึงมีโอกาสถาม “พราชายาเหลียน”
ใต้เท้าหวู่โบกมืออย่าง
