้าล่ะ?”“เจ้า…” เฟิงหยูเองคิดเล็กน้อย “ข้าคิดว่าเจ้าเป็นผู้หญิงของข้าได้”“จากนั้น” ซวนเทียนหมิงพูด และชี้ไปที่ทหาร “ผู้หญิงขององค์ชายผู้หญิงคนนี้เจ้าจะไม่พูดอะไรสักหน่อยเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้หรือ ? ”องค์ชายเหลียนยิ้ม และเตะทหารที่ด้านข้างของนาง “ลุกขึ้น ทุกคนลุกขึ้นเพื่อผู้ยิ่งใหญ่คนนี้! ถอย! ถอยกลับไปอีกสักหน่อย!” ไม่นานทหารหลายพันคนถูกไล่ถอยหลายสิบก้าวโดยรักษาทหารของนางไว้ที่ข้างนาง เมื่อเห็นว่าพวกเขาถอยห่างออกไปพอสมควรองค์ชายเหลียนกล่าวว่า “ไม่มีอะไรจะพูดมาก องค์ชายผู้นี้เพิ่งมาเพื่อแก้แค้นตวนมู่อันกัว ข้าต้องการฉีกเขา ไม่ต้องพูดถึงการช่วยเหลือเพื่อปกป้องมณฑลทางภาคเหนือเหล่านี้ แม้ว่าวันหนึ่งที่เจ้ามาเคาะประตูเมืองหลวงของเฉียนโจว ตราบใดที่ตวนมู่อันกัวปรากฏตัว องค์ชายองค์นี้จะเปิดประตูเมืองให้เจ้า ! ”เมื่อมีการพูดถึงเรื่องนี้ เฟิงหยูเองรู้สึกถึงความเกลียดชังทันทีที่นางรู้สึกย้อนกลับไปเมื่อพวกเขาอยู่ในอุโมงค์ มันเป็นความเกลียดชังที่องค์ชายเหลียนรู้สึกต่อตวนมู่อันกัว นางไม่รู้ที่มาของความเกลียดชังนี้ คนหนึ่งคือสมาชิกของราชวงศ์เฉียนโจว และอีกคนหนึ่งเป็นเจ้าหน้าที่ของราชวงศ์ต้าชุน ทั้งสองไม่เกี่ยวข้องกันแม้แต่น้อย ความเกลียดชังที่หยั่งรากลึกเช่นนั้นเกิดขึ้นมาได้อย่างไรซวนเทียนหมิงมองไปที่องค์ชายเหลียนโดยไม่รู้ตัวสักครู่แล้วพยักหน้า “ดังนั้นมันก็เป็นเช่นนั้น” คำเหล่านี้มีความ
