มีร่างกายแม้แต่คนเดียวแขวนอยู่ที่นั่นในขณะนี้ซวนเทียนหมิงจับมือเฟิงหยูเองขณะนั่งอยู่ในพระราชวังฤดูหนาวของตวนมู่อันกัวและบนต้นไม้ สำหรับฤดูหนาวที่แสนหวานเพื่อเอาชีวิตรอดในสภาพอากาศที่เลวร้ายนี้ หิมะสีขาวและฤดูหนาวอันแสนหวานก็สร้างภาพที่สวยงามเป็นเพียงการสนทนาระหว่างสองคนนั้นไม่เกี่ยวข้องกับฉากนี้มากเท่ากับที่เฟิงหยูเองกล่าวว่า “การเผาสิ่งต่าง ๆ เหมือนเดิม ขาดลูกเล่นใม่มากเกินไป คิดอีกที”ซวนเทียนหมิงกล่าวว่า “ถ้าข้ามีลูกเล่นอื่น ๆ ข้าก็ใช้มันเมื่อหลายปีแล้ว แต่ข้ารู้สึกว่าการจุดไฟเป็นสิ่งที่แสดงถึงตัวตนของข้ามากที่สุด แล้วเจ้าคิดว่าอย่างไร”นางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “แล้วพิษล่ะ ? ข้ามีพิษชนิดหนึ่งที่สามารถทำให้คนนอนหลับได้สามวันสามคืนไม่สามารถตื่นขึ้นได้ หลังจากสามวันสามคืนมันจะกลับเป็นปกติโดยไม่จำเป็นต้องมียาแก้พิษ เจ้าคิดอย่างไรกับความคิดนี้ ? ”ซวนเทียนหมิงพยักหน้า “ดีมาก”“จากนั้นเราจะไปกับสิ่งนั้น เราจะใช้พิษคืนนี้และเปิดประตูเมืองพรุ่งนี้เช้าเพื่อต้อนรับกองทัพเข้ามาในเมือง สำหรับประตูเมืองอันศักดิ์สิทธิ์ของเฉียนโจว… คนไร้ค่า ข้ารู้สึกว่าถึงเวลาที่เจ้าจะได้ฝึกซ้อมกับของกำนัลที่ข้ามอบให้เจ้า”เฟิงหยูเองสอนซวนเทียนหมิงฝึกใช้ปืน พลธนูศักดิ์สิทธิ์บนกำแพงของเมืองซงโจวคงไม่มีเงื่อนงำว่าพวกเขาตายอย่างไร พวกเขาจะรู้สึกว่าท้ายทอยของพวกเขาเย็นลงเพราะพวกเขาตายโดยไม่มีเสียงเฉียนโจวให้ตวนมู่อันกั
