เมื่อซวนเทียนฮั่วเห็นเฟิงจื่อหรูปรากฏตัวพร้อมกับเด็กผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ตรงหน้า จิตใจของเขาก็พังทลายลงมาแล้ว ในเส้นทางเดียวกันจากเมืองหลวงสู่หวู่โจว พราชายาหยุนทำให้เขาตกใจ ทำไมเฟิงจื่อหรูถึงต้องมาเหมือนกัน ?ในอีกด้านหนึ่งพราชายาหยุนก็ขยับไปแล้ว เมื่อนางเห็นเฟิงจื่อหรู ! ราวกับว่านางเป็นบ้าไปแล้ว นางก็รีบไปข้างหน้าแล้วกอดเด็กและเริ่มหอมแก้มของเขา !เฟิงจื่อหรูเห็นสาวงามพร้อมผ้าคลุมหน้า นางพุ่งไปข้างหน้าและเขาคิดว่ามันอาจเป็นสิ่งที่ดี แม้ว่าเขาจะไม่สามารถมองเห็นใบหน้าของนางได้ทั้งหมด แต่ดวงตาของนางก็สวยมาก ! แต่สาวงามผู้นี้ดูคุ้นตามาก ! แม้ผ่านม่านเขาจะรู้สึกถึงนํ้าลายบนริมฝีปากของนางอย่างแผ่วเบา เฟิงจื่อหรูรู้สึกอายและพยายามหลบแต่ล้มเหลวซวนเทียนฮั่วโบกมือของเขาและพูดกับทหารยาม “พวกเขามาหาข้าจริง ๆ เจ้าออกไปได้แล้ว” เมื่อทหารยามออกไป เขาก็ปิดประตู ตอนนั้นเขาดึงพราชายาหยุน และเฟิงจื่อหรูออกจากกัน จ้องมองที่เฟิงจื่อหรู เขาถามว่า “เจ้ามากับใคร ? “สีหน้าของเฟิงจื่อหรูดูขมขื่น เขาเช็ดนํ้าลายออกจากแก้มที่พระชายาหยุนหอม เขาก้มหัวลงแล้วมองที่นิ้วมือของเขาอย่างน่าสงสารแล้วกล่าวว่า “ข้าไม่ได้มากับใครเลย ข้ามาด้วยตัวเอง” จากนั้นเขาก็ดึงหยิงเชามาใกล้ ๆ “นางมากับข้าพะยะค่ะ”ใจของซวนเทียนฮั่วเต้นเสียงดัง แม้แต่คนที่ปราศจากความใส่ใจในโลกอย่างเขาก็เป็นไปไม่ได้ที่จะสงบในเวลาเช่นนี้ เขาไม่คิดว่าเด็กสองคน
