ช่นนั้นท่านพี่มาที่นี่เพื่ออะไรถ้าไม่มีการต่อสู้ ? ” ไม่ถูกต้อง เมื่อเขาอยู่ในค่ายทหารใกล้เมืองหลวง เขาเคยได้ยินว่าสถานการณ์ในภาคตะวันออกนั้นไม่แน่นอน และสงครามก็สามารถเกิดขึ้นได้ทุกเวลา !พราชายาหยุนมองทั้งสองและตัวเอนไปมาด้วยเสียงหัวเราะ นางจะยื่นมือออกไปและลูบหน้าของเฟิงจื่อหรูเป็นครั้งคราว “เจ้าตัวน้อยสนุกเกินไป พวกเขาสนุกเกินไปจริง ๆ ”เฟิงจื่อหรูกำลังจะร้องไห้ จับแขนของซวนเทียนฮั่วอย่างไม่ลดละเขาขอร้อง และถามเขาว่า “ผู้หญิงคนนี้คือใคร ? พี่เจ็ดบอกให้นางระวังกิริยาตัวเองบ้างได้หรือไม่พะยะค่ะ”พราชายาหยุนหัวเราะอย่างภาคภูมิใจ นางยิ่งขึ้นชี้ไปที่เฟิงจื่อหรูและกล่าวว่า “เจ้าบอกว่าข้าเป็นผู้หญิง ? ฮ่า ๆ ! เจ้าได้ยินหรือไม่ว่าแม่คนนี้ยังคงมีค่าอยู่บ้าง”ซวนเทียนฮั่วหน้ามืดลง “เสด็จแม่ ถ้าเสด็จแม่เปิดเผยตัวตนของท่านก็ดี แต่ในช่วงหลังของความคิดเห็นนั้นหมายความว่าอะไรพะยะค่ะ ? ”เมื่อได้ยินคำว่าท่านแม่ เฟิงจื่อหรูตอบสนองทันที ปรากฎว่าพระชายาหยุนซึ่งเขาไม่เคยพบอยู่ตรงหน้าเขา !เฟิงจื่อหรูรีบลงจากเก้าอี้ของเขาอย่างรวดเร็วและพาหยิงเชาคุกเข่า และคำนับพราชายาหยุน ท้ายที่สุดนางเป็นผู้อาวุโสและนางเป็นพราชายาของฮ่องเต้ การทักทายครั้งนี้เป็นสิ่งที่พวกเขาต้องทำแต่เมื่อพวกเขาคุกเข่าเพียงครึ่งเดียว พวกเขาก็ถูกห้ามโดยพระชายาหยุน นางดึงเข้ามากอด จากนั้นนางก็เริ่มบีบแก้มอีกรอบเฟิงจื่อหรูยอมรับชะตากรรมของเ
