ขายังไม่กล้าที่จะกระจายข่าวลือที่ว่าองค์ชายเจ็ดอ่อนโยน ในขณะที่ปกปิดความเมตตาของพวกเขาที่จะกลั่นแกล้งเขา ในที่สุดพวกเขาก็เข้าใจว่าไม่ว่าเขาจะใจดีขนาดไหนก็ตาม แซ่ของเขายังคงเป็นซวนสิ่งที่ซวนเทียนฮั่วทำส่งผลให้พราชายาหยุนปรบมือ หากไม่ใช่เพราะองครักษ์ที่หยุดนาง นางจะรีบไปท่ามกลางฝูงชนเพื่อปรบมือ แม้อย่างนี้นางยังชะเง้อคอของนาง และตะโกนว่า “การฆ่าที่ดี ! จัดการเขาถูกต้อง ! เจ้ากลั่นแกล้งเขาเพราะเขาเข้ากับคนง่าย แต่เจ้าเป็นคนขี้ขลาด ! ”คืนนั้นพราชายาหยุนสั่งให้หัวหน้าพ่อครัวเตรียมอาหารอร่อย ๆเพื่อปลอบขวัญซวนเทียนฮั่ว สุรา 1 ขวดก็ถูกเตรียมไว้เช่นกัน เมื่อซวนเทียนฮั่วปราชุมเสร็จและกลับไปที่คฤหาสน์ นางก็ลากเขาตรงไปที่ห้องอาหารและช่วยล้างมือของเขา และนั่งที่โต๊ะซวนเทียนฮั่วนั่งบนเก้าอี้แล้วมองอาหารบนโต๊ะ หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความขมขื่น ! มันเป็นเนื้อทั้งหมดและไม่สามารถมองเห็นส่วนสีเขียวได้แม้แต่ชิ้นเดียว สิ่งนี้จะกินได้อย่างไรเขาพูดกับนาง “ท่านแม่ พ่อครัวทำอาหารให้ข้าอย่างไร การทานอาหารที่มันเยิ้มทุกวันนั้นไม่ดีเลยพะยะค่ะ”พราชายาหยุนจ้องมอง “เจ้าหมายถึงอะไรทุกวัน ? วันนี้ไม่ใช่วันธรรมดา เจ้าไม่ได้สั่งประหารชีวิตนานแล้ว เขาชื่ออะไร ? โอ้ ใช่แล้ว หลงเนี่ย เจ้าทำให้เขาถูกประหารชีวิต เจ้ายังได้ลงโทษครอบครัวของเขาอีกด้วย ข้าจะไม่ช่วยปลอบขวัญเจ้าหลังจากสิ่งสำคัญเกิดขึ้นได้อย่างไร”ซวนเทียนฮั่วหน้า
