วตัดหน้า “อย่าพึ่งพูดถึงเรื่องนั้นเจ้าค่ะ คุณหนู มีบางอย่างที่ข้าคิดถึงตลอดเวลา”ทั้งสามพูดคุยกันในขณะที่เดินไปที่ลานด้านในของสำนักงานเขต หลังจากที่ผู้หญิงในคฤหาสน์ได้รับคำสัญญาจากซวนเทียนหมิงที่จะไม่เอาโทษจาวเทียนฉี ในที่สุดพวกเขาก็สงบลงอย่างสมบูรณ์ พวกเขาใช้ความคิดในการทำความสะอาดลานภายในเปิดห้องหลักสำหรับเฟิงหยูเอง และห้องอื่น ๆ เพื่อพัก เมื่อพวกเขาเดินผ่านสนามหญ้าและโถงทางเดิน วังซวนหยุดและชี้ไปที่ห้องหนึ่งในลานบ้านพูดด้วยเสียงเล็กๆ “คุณหนูตระกูลเป่ยอยู่ที่นั่นเจ้าค่ะ นางมาจากค่ายกับเรา นับตั้งแต่กองทัพของพระองค์ได้พบกับเฉียนหลี่ เมื่อเราเห็นคุณหนูตระกูลเป่ย เรารู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้องเจ้าค่ะ โดยปกติแล้วนี่คือคนที่เรารู้จักในเมืองหลวง คุณหนูตระกูลเป่ยงดงามมาก แต่มันไม่ใช่ความงามที่มาจากการแต่งหน้า ข้าแทบจะไม่เคยเห็นนางทาเครื่องประทินผิวใด ๆ แม้ในช่วงวันหยุดเทศกาลสำคัญ มันจะเป็นการแต่งหน้าที่บางเบา แต่เมื่อเราพบกันครั้งนี้ นางปกปิดด้วยการแต่งหน้าหนา ๆ และนางก็ทาชาดสีแดงหนา ๆ และนางบอกว่ามันดูดีมากเจ้าค่ะ”หวงซวนพยักหน้ากล่าวว่า “เราไม่ได้สังเกตว่ามันดูดีที่ไหน เราแค่คิดว่ามันแปลก และดูเหมือนว่านางจะเป็นคนอื่น นางเปลี่ยนไปอย่างมากเจ้าค่ะ ไม่เหมือนคุณหนูตระกูลเป่ยคนเดิม”วังซวนคิดเพิ่มอีกเล็กน้อย “บางทีการแต่งหน้านี้อาจจะเป็นการซ่อนอะไรซักอย่าง เพราะข้าเห็นนางไอเป็นเลือดคืนหนึ่ง
