เป็นคนจากราชวงศ์ต้าชุน ข้า เป่ยฟูหรง จะไม่ทรยศต่ออาณาจักรหรือสหายของข้า ข้าจะมีชีวิตอยู่อีกเพียงสองสามวัน ข้าไม่สนใจ สำหรับท่านพ่อของข้า ข้าจะพูดซํ้าสิ่งที่ข้าพูด หากเขาตายเพราะเหตุนี้นั่นคือสิ่งที่ชีวิตของเขาควรจะเป็น ไม่สามารถตำหนิคนอื่นได้” ขณะที่นางพูด นางหันกลับมาและเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัด “ออกไป อย่ามาหาข้าอีกเลย ครั้งต่อไปที่เหยี่ยวมา ข้าจะไม่ออกไปไหน บอกเจ้านายของเจ้าว่า ข้าจะไม่ยอมรับบุคคลนั้นว่าเป็นลุงของข้า”เมื่อมองดูเป่ยฟูหรงหันหลังกลับ เป่ยจื่อก็ถอยกลับทันทีแม้จะสับสนกับเสียงของนาง เขารักษาระยะห่างจากนางจนกว่าพวกเขาจะกลับไปที่ประตูทางเข้าทิศเหนือของสำนักงานเขตเป่ยฟูหรงกำลังเดินช้าลงและช้าลง และเป่ยจื่อก็มีความรู้สึกแปลกๆ เขารู้สึกว่าคนที่สวมหมวกไม้ไผ่ไม่ได้เป็นเป่ยฟูหรง แต่มันเป็นคนสูงอายุที่แก่ชรา ทุกก้าวดูเหมือนจะใช้พลังงานมากเพราะนางจะหยุดยืดหลังหรือยืดขาความรู้สึกแปลก ๆ นี้ยังคงดำเนินต่อไปจนกระทั่งมีลมแรงพัดผ่านเป่ยฟูหรงไม่มีแรงที่จะถือหมวกไม้ไผ่ และหมวกไม้ไผ่ก็ปลิวจากหัวของนาง เป่ยจื่อผู้ซึ่งถอยกลับอย่างช้า ๆ ตัวแข็งทื่อด้วยความตกใจ เมื่อมองตรงไปที่คนที่หันหน้าเข้าหาเขา เขาก็อ้าปากตกใจน่าเสียดายที่เป่ยฟูหรงไม่เห็นเขา วิสัยทัศน์ของนางเสื่อมโทรมลงอย่างมาก นางมองเห็นในระยะทางไม่เกินสามก้าว แต่เป่ยจื่ออยู่ห่างจากนางมากนางก้มตัวลงเพื่อลองหยิบหมวกไม้ไผ่ขึ้นแต่ลมแรงมาก
