ซวนเทียนหมิงกำลังกอดนางขณะฟังนางเล่าเรื่องราวกับสั่งเกิดขึ้นในช่วงไม่กี่เดือนที่ผ่านมา นางกำลังเล่าเรื่องที่นางได้พบกับฉิงเล่อบนเรือ และผ้าเช็ดหน้าที่ฉิงเล่อทิ้งไว้เป็นผ้าเช็ดหน้าปักดอกไม้ชบาที่ปักอยู่บนนั้น ทันใดนั้นเสียงของใครบางคนตะโกน “พราชายา” เข้ามาในหูของนางซวนเทียนหมิงรู้สึกไม่สบายใจอย่างมาก “เป่ยจื่อน่าเบื่อมากขึ้นเรื่อย ๆ เขาไม่เข้าใจความหมายของการหลีกเลี่ยงการสงสัยในช่วงเวลานี้หรือไม่ ? ”เฟิงหยูเองเงยหน้าขึ้นมองเขา “มีอะไรที่ต้องหลีกเลี่ยง ? แต่นี่ก็เป็นเมืองที่เราพรากจากศัตรูมา ควรเป็นเรื่องที่เราจะได้รับรายงานจากกองทัพในเวลาใดก็ตาม”ซวนเทียนหมิงยอมรับ และลุกขึ้นจากเตียงในขณะที่พูดพึมพำ “ชายารักพูดถูก” ในขณะที่สวมรองเท้า และถุงเท้าของเขาเขากล่าวว่า “ฟังจากเสียงของเขา ดูเหมือนว่ามีเรื่องเร่งด่วน”อย่างที่เขาพูดแบบนี้มีเสียง “ปัง” เมื่อประตูถูกเปิดออก หลังจากทางเข้าของสายลมเย็น เป่ยจื่อก็เข้ามาขณะอุ้มหญิงชราเฟิงหยูเองได้รับความหวาดกลัวถามด้วยความสับสน “นางเป็นใคร ? ” หลังจากถามเรื่องนี้นางรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ นางรู้จักกับเป่ยจื่อมาระยะหนึ่งแล้วและผู้ชายคนนี้ก็ไม่เคยนิ่งเฉยเลย สำหรับปัจจุบัน… จิตใจของหยูเองสั่นไหว เมื่อนางมองไปที่หญิงชราอีกครั้ง ความรู้สึกที่คุ้นเคยอยู่ในใจของนางนางก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ในเวลาเดียวกันเป่ยจื่อก็คุกเข่าต่อหน้านางพูดอย่างรวดเร็วว่า “
