ซวนเทียนหมิงไม่สามารถช่วยนางทันเวลา เขาอยู่ไกลเกินไป และนางก็ตกลงเร็วเกินไป แม้ว่าเขาจะใช้พลังภายในของเขาก็ไม่มีทางที่จะรับประกันได้ว่าเขาจะช่วยชีวิตนางได้ นอกจากนี้กองทัพทั้งสองยังเผชิญหน้ากัน จากสถานะของเขาที่เป็นแม่ทัพ เขาจะวิ่งไปที่กำแพงเมืองได้อย่างไร
ในช่วงเวลาแห่งความลังเลใจนี้ เสี่ยวหยาก็ได้ตกลงจนจากกำแพง เสียงกรีดร้องของนางเต็มในด้วยอากาศทำให้ใจของทุกคนสั่นไหว
ความสนใจของทุกคนมุ่งไปที่นั่นรวมถึงของเฟิงหยูเอง นางเคลื่อนไหวอย่างระมัดระวังจากด้านหลังกองหิมะเพื่อพยายามช่วยอีกฝ่าย อย่างไรก็ตามในขณะนี้ร่างที่ยิงไปทางเสี่ยวหยาจากด้านข้างของฉากเหมือนสายฟ้า
มีคนตกและอีกคนไปช่วยนาง ราวกับว่าทั้งสองกำลังแข่งกันอยู่เช่นเดียวกับชุดของเสี่ยวหยาสัมผัสกับพื้นหิมะ มือของบุคคลนั้นเอื้อมมือไปข้างใต้และจับนางไว้อย่างมั่นคง
เฟิงหยูเองถอนหายใจด้วยความโล่งอก แม้กระนั้นนางขมวดคิ้วแน่นบานซู เขาไม่ไปช่วยองค์ชายเหลียนเหรอ ? เขาจะมาปรากฏตัวที่นี่ได้อย่างไร
คนที่ช่วยชีวิตนางคือบานซู ในขณะนี้เขากำลังอุ้มเสี่ยวหยา เขามองดูเด็กผู้หญิงในอ้อมกอดของเขา นางเหมือนกันจริง ๆ ! ในอดีตเขาได้ยินเฟิงหยูเองเอ่ยถึงว่านางยืมชื่อของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งดูเหมือนว่านางจะเข้าไปในห้องโถงมายา แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่าทั้งสองจะเหมือนกันมาก เด็กหญิงตรงหน้าเขาเหมือนเฟิงหยูเอง เหมือนกับที่เห็นว่าเป็นความเย่อหยิ่ง
“เจ้าเป็นใค ? ร”
