าศในอุโมงค์หยุดนิ่ง และปริมาณของหินและฝุ่นในอากาศเพิ่มขึ้น คุณภาพของอากาศมาถึงจุดที่แย่ที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้แล้ว
บานซูวิ่งไปพร้อมกับพูดกับเฟิงหยูเอง “มีบางอย่างผิดปกติขอรับ”
เฟิงหยูเองพยักหน้า “การถล่มแบบนี้ดูเหมือนจะเป็นฝีมือของมนุษย์อาจเป็นได้ว่าไม่มีหิมะถล่มจริง ๆ แต่กลับรู้สึกเหมือนว่ามีผู้คนจำนวนมากที่พุ่งเข้าหาอุโมงค์” นางหันไปมององค์ชายเหลียนที่บานซูอุ้มนางนางพูดพร้อมขมวดคิ้ว “เจ้าพูดว่าอุโมงค์นี้น่าเชื่อถือ ตอนนี้ดูเหมือนว่าตวนมู่อันกัวค้นพบเกี่ยวกับความลับนี้เมื่อหลายปีก่อน เราเพิ่งเข้ามาที่นี่อย่างโง่เขลา ตกหลุมพรางของเขาโดยไม่ตั้งใจ”
องค์ชายเหลียนยังคงไอ ใช้แขนเสื้อคลุมหน้านาง ดวงตาของนางสว่างไสวด้วยความดุร้ายที่ไม่สามารถเอาชนะได้ “ตวนมู่อันกัว ไม่ช้าก็เร็วข้าจะตัดเจ้าเป็นหมื่น ๆ ชิ้น ! ”
บานซูขมวดคิ้ว และถามว่า “ความเป็นปฏิปักษ์ระหว่างพวกท่านสองคนคืออะไรกันแน่”
องค์ชายเหลียนพูดอย่างเย็นชา “สิ่งหนึ่งที่จะไม่อนุญาตให้เราอยู่ร่วมกันในโลกนี้” เช่นเดียวกับที่กล่าวไว้พื้นดินที่ปกคลุมไปด้วยหินทำให้นางต้องเดิน มันเกิดขึ้นที่เฟิงหยูเองและบานซูหลีกเลี่ยงการกระแทกบนพื้นดินและไม่สามารถจับนางได้ ผู้หญิงคนนี้ล้มลงกับพื้น นางส่งเสียงกรี๊ดโหยหวน นางได้รับบาดเจ็บหลังจากที่ล้มลง มือที่ถูกจับไปที่บานซูไม่มีทางเลือกนอกจากต้องปล่อยมือ ตกลงมาที่พื้น ผิวหนังส่วนใหญ่ ๆหลุดออกมาจากมือของนาง
