สูงมากนัก พวกเขาควรจะอยู่ติดพื้นดินแล้วใช่ไหม ? พวกเขาขึ้นไปที่นั่นได้อย่างไร นางไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ และต้องการถอดผ้าปิดตาออก อย่างไรก็ตามเฟิงหยูเองเตือนอีกครั้ง “ถ้าเจ้าถอดมันออก ข้าจะทิ้งเจ้าไว้ที่นี่ตลอดไป ไม่อยากเห็นดวงอาทิตย์อีกแล้วหรือ ? ”
องค์ชายเหลียนสั่นและวางมือของนาง
เฟิงหยูเองกล่าวอย่างเย็นชา “เตรียมพร้อม หนึ่ง สอง สาม ! ” เมื่อพูดว่า “สาม” บานซูก็กระโดดขึ้นไปด้วยความเร็วที่เร็วมาก นางเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว ขณะที่นางเห็นว่าหัวของพวกเขากำลังจะชนเข้ากับเพดานนางก็ขยับไปจับข้อมือซ้ายของนาง นางมีสติทำให้พวกเขาออกจากร้านขายยาทันทีและกลับสู่โลกแห่งความเป็นจริง
ทันใดนั้นพวกเขาก็ออกมา สายลมเย็นพัดมาที่ใบหน้าของนาง ลมและหิมะเป็นเหมือนมีดที่บาดหน้านางทำให้เฟิงหยูเองไม่สามารถลืมตาได้
บานซูกระโดดขึ้นเหนือพื้นดิน ในขณะที่พวกเขากำลังกระโดด เสียงตะโกนดังขึ้นมาจากข้างล่างทำให้ทั้งสามตกใจ “มีคนบนท้องฟ้า ! “
ดวงตาที่ปิดสนิทของเฟิงหยูเองลืมทันที ในเวลาเดียวกันนางก็ดึงเข็มเงินจำนวนมากออกแล้วยิงมันออกไป นางเพิ่งได้ยินเสียง “ฟึบ” เพียงไม่กี่เสียงก่อนที่การตะโกนจะสิ้นสุดลง
หลังจากบานซูออกมา เขาก็รีบลืมตาอย่างรวดเร็ว เมื่อเขาเห็นว่าเกิดอะไรขึ้นตรงหน้าเขา เขาก็พบว่ามีดาบถูกเหวี่ยงเข้าหาพวกเขา ก่อนที่ทั้งสามจะหายใจได้ ทันใดนั้นการต่อสู้ก็เกิดขึ้น เฟิงหยูเองดึงดาบทหารออกมา และยืนที่ด้านข้างบ
