ไหล่ของบานซู แม้กระนั้นนี่ก็ถูกปัดโดยบานซู นางยิ้มเยาะและกล่าวว่า “ทุกคนที่มาจากราชวงศ์ต้าชุนเป็นนักบวชหรือไม่ ? องค์ชายผู้นี้รูปงามมาก เหตุใดไม่มีใครตกหลุมรักข้าสักคน ? ”
ด้านนอกหน้าต่างเสียงกองทัพรักษาความสงบจะได้ยิน ทหารของภาคเหนือล้วนแต่ดุร้ายนัก ในขณะที่เดินเสียงนั้นดังกว่าคนของราชวงศ์ต้าชุน นอกจากนี้หิมะก็หนาขึ้นและเสียงที่ดังกึกก้องของหิมะก็ดังมาก
เฟิงหยูเองทำอะไรไม่ถูกมาก “ในเรื่องความงามของเจ้า เราจะคุยเรื่องนี้ในภายหลังได้หรือไม่ ? เรื่องเร่งด่วนตอนนี้คือการพาเราออกไปจากเมือง ไม่ต้องกังวล ข้าได้พูดไปแล้วก่อนหน้านี้ ตราบใดที่คำขอของเจ้าไม่มากจนเกินไป ข้าสัญญากับเจ้าได้”
“ดี ! ” ในที่สุดองค์ชายเหลียนก็มีความสุข นางขยับแขนนอนลงบนเตียงของนาง
บานซูกำลังจะล่มสลาย “องค์ชายทำอะไรอยู่ ? เราเป็นคนที่ต้องหลบหนี แต่องค์ชายยังบรรทมอยู่อีกหรือพะยะค่ะ ? ” อย่างไรก็ตามอย่างที่คำพูดเหล่านี้พูดออกไป เขาเห็นองค์ชายเหลียนยกผ้าปูที่นอนขึ้นมาทันที แผ่นเตียงยกขึ้นเผยให้เห็นหลุมในพื้นดิน
องค์ชายเหลียนเป็นคนแรกที่กระโดดเข้ามาก่อนจะโบกมือให้เฟิงหยูเอง“ลงมา ! ”
เฟิงหยูเองและบานซูก็ตามนางไปทันที หลังจากที่ทั้งสามกระโดดลงไปใครจะรู้ว่าองค์ชายเหลียนกดอะไร หลุมในพื้นดินถูกปิดแน่นทันที ดูเหมือนจะมีเสียงเบา ๆ ที่ได้ยินจากข้างบน และเฟิงหยูเองก็วิเคราะห์ว่าเป็นเสียงของแผ่นที่ถูกใส่กลับเข้าไป
นางกล่าว “นี่เป
